Βιωσε επιθανατια εμπειρια τη στιγμη που γεννουσε το γιο της!

"Η εμπειρία κοντά στο θάνατο είναι πολύ σημαντική". Έχουμε ακούσει αρκετούς τολμηρούς γιατρούς τα τελευταία χρόνια να λένε αυτή τη φράση κάνοντας πολλούς από εμάς να απορούμε. Τι το σημαντικό κρύβει μία επιθανάτια εμπειρία; Τα λόγια όμως αυτά αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα όταν  ακούγονται από μία έγκυο γυναίκα!

Η Υβέτ Σένσον, από τον Καναδά θυμάται...

  "Ήμουν έγκυος, πριν 9 χρόνια. Ήταν ένα ωραίο ζεστό πρωινό του Απρίλη. Θα πηγαίναμε για πικνίκ με το σύζυγό μου αλλά αποφασίσαμε να μην πάμε γιατί δεν αισθανόμουν και πολύ καλά. Ξαφνικά άρχισα να χάνω αίμα, το είπα στον άντρα μου από το τηλέφωνο και πήγαμε στο νοσοκομείο.  

  Αισθάνθηκα ότι ο εαυτός μου έβγαινε από το σώμα μου. Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και θυμάμαι τον σώμα μου να βρίσκεται στο ταβάνι και να κοιτάει κάτω "εμένα". Έτρεμα γιατί ήμουν σε σοκ. Ήταν σαν να υπήρχε στο δωμάτιο μια ξεχωριστή οντότητα. Στην πραγματικότητα ήταν μια ευχάριστη εμπειρία αλλά μετά, ξαφνικά, μία αίσθηση πανικού ήρθε ότι δε θα επέστρεφα πίσω".

"Με γύρισε πίσω η σκέψη ότι δεν θα έβλεπα ποτέ το μωρό μου!"

   " Τρόμαξα και μόνο στη σκέψη ότιι δεν θα έβλεπα ποτέ το παιδί που είχα μέσα μου.  Και μετά είδα ένα μπλε τούνελ, με κάτι μαύρες γραμμές και στριφογύριζε και εγώ “ταξίδευα” πάρα πολύ γρήγορα. Ένιωθα έναν απίστευτο πόνο  που μου είναι πολύ δύσκολο να τον περιγράψω γιατί ταξίδευα πάρα πολύ γρήγορα και μην έχοντας καθόλου τον έλεγχο δεν ήξερα τι θα βρω στην επόμενη γωνία.
  Ξαφνικά είδα αυτό το απίστευτα άσπρο φως, ένα πολύ λαμπερό φως, όχι εκτυφλωτικό, αλλά πολύ ευχάριστο και ελκυστικό. Είχα μία ακατανίκητη ανάγκη να πάω προς αυτό το φως. Τώρα πια πιστεύω ότι εκείνο το φως ήταν ο θάνατος. Ταξίδεψα λοιπόν μέσα σε αυτό το μαύρο τούνελ.  Για μια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου, κοίταξα κάτω και είδα τον εαυτό μου μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Θεέ μου, ας έβλεπα τουλάχιστον το προσωπάκι του μωρού μου...Και μετά το σώμα μου κατέβηκε κάτω μπήκε ξανά μέσα στο σώμα μου, και ξύπνησα…  Το μόνο που θυμάμαι ανοίγοντας τα μάτια μου είναι τα λόγια της νοσοκόμας: «Συγχαρητήρια! Κάνατε ένα πανέμορφο αγοράκι!»"

Τα "άσπρα όνειρα" του Άλεξ!

  "Οι άνθρωποι μιλάνε για αυτήν την εμπειρία σαν να είναι μία εμπειρία κοντά στο θάνατο αλλά η δική μου αίσθηση είναι ότι είναι μία εμπειρία κοντά στη γέννηση. Από τη στιγμή που είχα αυτήν την επιθανάτια εμπειρία, υπήρχε στο μυαλό μου αυτή η αμφιβολία για το εάν ήμουν το μόνο άτομο που έζησα αυτήν την εμπειρία. Ένιωθα ότι και ο γιος μου ο Άλεξ είχε μια παρόμοια εμπειρία όταν ήταν πολύ μωρό.

  Υπήρχε κάτι μέσα μου που μου έλεγε ότι είχε ζήσει κάτι παρόμοιο. Μάθαμε αργότερα ότι είναι επιληπτικός και καθώς μεγάλωνε μπορούσε να περιγράψει τα επιληπτικά του κατορθώματα όπως ακριβώς τα είχε. Και αυτό που περιέγραφε ήταν κάποια “άσπρα όνειρα” που έμοιαζαν πάρα πολύ με την εμπειρία μου, με το άσπρο φως και το τούνελ. Περιέγραφε ότι ήταν σε ένα τούνελ με ένα άσπρο φως. Τώρα πια πιστεύω ότι τη στιγμή της γέννησης, το μωρό μου βίωσε την ίδια εμπειρία με εμένα, αλλά δεν μπορεί να μας την περιγράψει."    

πηγή: pyles.tv

Read More

Μυστηριωδεις ηχοι ακουγονται σε διαφορα σημεια του πλανητη...

  Μυστηριώδεις ήχοι ακούγονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη και οι επιστήμονες δεν μπορούν να εξηγήσουν την προέλευση της περίεργης αυτής βοής. Περιστατικά έχουν συμβεί στην Κόστα Ρίκα, ενώ στο παρελθόν η βοή ακούστηκε στην Ουκρανία, τη νότια Σουηδία, τον Καναδά και τη βόρειο-ανατολική Αγγλία. Χιλιάδες κάτοικοι στην Κόστα Ρίκα άκουσαν και κατέγραψαν τον μυστηριώδη ήχο και ανέβασαν βίντεο στο Ίντερνετ, ζητώντας απαντήσεις είναι σαν να έρχεται από τον ουρανό, είπαν όσοι άκουσαν την βοή. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, σχολίασαν πως πρόκειται για προειδοποιήσεις των Μάγια, για τα πρώτα σημάδια της "Αποκάλυψης".

 Η συζήτηση στο διαδίκτυο άναψε, αλλά κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει από που προέρχονται οι μυστηριώδεις ήχοι. Πριν από λίγους μήνες πάντως, παρόμοιος ήχος ακούστηκε στο Κίεβο της Ουκρανίας... Αλλά και στη βορειοανατολική Αγγλία, τη νότια Σουηδία, τον Καναδά, και τη Γαλλία. Και όμως οι επιστήμονες κάθε φορά λένε ότι δεν υπήρξε κάποια δραστηριότητα, όπως ένας σεισμός που θα έδινε μία πιθανή εξήγηση. Οι θεωρίες είναι πολλές, λένε για ένα υπερηχητικό αεροσκάφος τελευταίας τεχνολογίας που σπάει το φράγμα του ήχου.

  Στις περισσότερες χώρες η παράξενη βοή ακούστηκε τα ξημερώματα και κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει βρει μία πειστική εξήγηση για τον ιδιαίτερο ήχο που ακούγεται τους τελευταίους μήνες σε διάφορα σημεία του πλανήτη μας.

Πηγή: pyles.tv

Read More

Αυτοματη Αναφλεξη: Το Μυστηριο του Ανθρωπινου Σωματος

Το περίεργο αυτό φαινόμενο της αιφνίδιας αυτόματης ανάφλεξης είναι ένα μυστήριο για αιώνες τώρα. Οι επιστήμονες ακόμα και τώρα αναρωτιούνται αν όντως υφίσταται ως γεγονός. Ωστόσο, έχουμε αναφορές για το γεγονός αυτό στην παγκόσμια λογοτεχνία και ιστορία. Παρακάτω θα επιχειρηθεί να παρουσιαστούν κάποια γεγονότα όσο καλύτερα γίνεται προκειμένου να υπάρξει μια βαθύτερη έρευνα για ακόμα ένα μυστήριο του ανθρώπινου σώματος. Το φαινόμενο της Ανθρώπινης Αυτόματης Ανάφλεξης (Spontaneous Human Combustion, SHC) είναι το φαινόμενο κατά το οποίο το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται ξαφνικά σε μια φλεγόμενη κόλαση χωρίς να έρθει σε επαφή με εξωτερική φωτιά. Σε μερικές δε περιπτώσεις το σώμα έχει γίνει ολοκληρωτικά στάχτη την ώρα που εύφλεκτα υλικά γύρω από το σώμα μένουν ανέπαφα.

Το φαινόμενο πάντα γοήτευε τους λογοτέχνες χάρις την μυστηριώδη του φύση και την αποτρόπαια έκφραση του. Ο συγγραφέας Χέρμαν Μέλβιλ στο βιβλίο του “Redbarn” κλείνει ένα κεφάλαιο με μια αιφνίδια ανθράκωση. Σε αυτό το βιβλίο, ένας άνθρωπος μεταφέρεται σε ¨κατάσταση μέθης¨ σε ένα πλοίο και τοποθετείται σε μια καμπίνα. Αργότερα κάποιοι ναύτες νιώθουν μια παράξενη μυρωδιά και κατευθύνονται προς την καμπίνα. “Όχι δεν είναι νεκρός, φώναξε ο ναύτης καθώς η κίτρινη φλόγα τρεμόπαιζε στο ακίνητο στόμα του μεθυσμένου. Αλλά δεν πρόφτασε να τελειώσει την κουβέντα του όταν είδαν όλοι με τρόμο, δύο γλώσσες πρασινόχρωμης φλόγας σαν διχάλα να πετάγονται ανάμεσα από τα χείλη του και μέσα σε μια στιγμή το νεκρικό πρόσωπο το τύλιξαν αμέτρητες φλόγες σαν σκουλήκια”.
Ένας άλλος λογοτέχνης, ο Τσαρλς Ντίκενς, στον πρόλογο του βιβλίου του “Bleak House” τονίζει ότι πριν αναφέρει την αιφνίδια ανθράκωση στο έργο του έκανε τον κόπο να ερευνήσει το θέμα και βρήκε καταγραμμένες 30 περιπτώσεις αυτόματης ανάφλεξης. Στο κεφάλαιο 32 μάλιστα του έργου του γράφει βασιζόμενος στην έρευνα του: “Υπάρχει ένας θερμός, αποπνικτικός ατμός στο δωμάτιο και μια σκούρα λιπαρή ουσία στους τοίχους και στο ταβάνι’. Σε μια μεριά ένα τμήμα του πατώματος έχει καεί. Πιο πέρα είναι “είναι οι στάχτες ενός μικρού καρβουνιασμένου και σπασμένου ξύλου, σκεπασμένου με λευκές στάχτες; Ω, τι φρίκη! Είναι αυτός!” Δώστε στο θάνατο όποιο όνομα θέλετε αλλά είναι πάντα ο ίδιος θάνατος – ο γεννημένος από τους διεφθαρμένους χυμούς του ίδιου του ακόλαστου σώματος – η Αιφνίδια Απανθράκωση, και κανένας άλλος” Ο ίδιος συγγραφέας, σε μια λεπτομερειακή υποσημείωση στο βιβλίο του “Whiland” παραθέτει το άρθρο ενός Γάλλου χειρουργού που γράφτηκε το 1783 για μια γυναίκα που βρέθηκε απανθρακωμένη: “Η γυναίκα αυτή ήταν υπερβολικά παχύσαρκη και της άρεσαν πολύ το κρασί και τα άλλα ποτά. Την ίδια μέρα του θανάτου της είχε πιει τρία μπουκάλια κρασί και ένα μεγάλο ποτήρι κονιάκ”. Οι σωματικοί χυμοί της γυναίκας φορτωμένοι με εύφλεκτο υλικό, πρέπει να συνέβαλαν πολύ στην απανθράκωση της”.
Το ακόλουθο γεγονός εκτυλίχθηκε στην Πενσυλβάνια το χειμώνα του 1966. Ο Ντον Γκόνσελ δούλευε στη εταιρεία Αεριόφωτος του Κάουντερσπορτ, στον έλεγχο των μετρητών γκαζιού. Γύρω στις 9 γύρισε στο σπίτι του και φώναξε το συνηθισμένο χαιρετισμό του στον σεβαστό 92χρονο γιατρό που είχε υπηρετήσει για χρόνια στην κοινότητα. Ο γιατρός Μπέντλεϋ, συνήθως, του ανταπέδιδε τον χαιρετισμό, αλλά εκείνη τη μέρα – 5 Δεκεμβρίου – δεν απάντησε. Ο υπάλληλος τότε κατέβηκε στο υπόγειο περπατώντας μέσα από έναν γαλαζωπό καπνό με μια ασυνήθιστη μυρωδιά, “κάπως γλυκιά” όπως εξομολογήθηκε αργότερα, και σε μια γωνιά του δαπέδου διέκρινε ένα σωρό στάχτες. Ο Γκόνσελ, ως εθελοντής πυροσβέστης που ήταν, σκάλισε ενστικτωδώς το σωρό με το πόδι του αλλά δεν βρήκε αναμμένα κάρβουνα. Από πάνω έχασκε μια τρύπα 75 με 90 εκ. που είχε τη σκουροκόκκινη απόχρωση των καμένων ξύλων. Ο Γκόνσελ ανέβηκε τις σκάλες και αποφάσισε να ψάξει τον Καθ. Μπέντλεϋ. Αυτό που είδε ο Γκόνσελ ευχήθηκε αργότερα να μην το είχε δει: στο μπάνιο είδε ένα καφετί πόδι, από το γόνατο και κάτω, σαν από ανδρείκελο. Δεν χρειάστηκε να κοιτάξει περισσότερο. Όρμησε έξω από το σπίτι ουρλιάζοντας “Ο Καθ. Μπέντλεϋ κάηκε!”
Η επιστήμη μας λεει πως για να καεί ένα πτώμα χρειάζονται τεράστιες ποσότητες θερμότητας και καυσίμου. Ο Καθ. Τζον Γκρενόμπλ, λέκτορας σε θέματα αποτέφρωσης αναφέρει ότι σε ένα κρεματόριο το πτώμα υποβάλλεται πρώτα σε μια θερμοκρασία 1037ο Κ επί 90 λεπτά και ύστερα σε θερμοκρασία 850ο Κ επί άλλα 60 μέχρι 150 λεπτά. Αυτό που βγαίνει όμως από τον κλίβανο όμως δεν είναι στάχτες και σκόνες αλλά “τμήματα οστών τα οποία έπειτα κονιορτοποιούνται με το γουδοχέρι”. Χαρακτηριστικά, οι χειρότερες πυρκαγιές σπιτιών προκαλούν θερμοκρασίες δεν ξεπερνούν τους 700ο Κ. Κι όμως η φλόγα που έκανε στάχτη το σώμα του καθ. Μπέντλεϋ – εκτός από μισό πόδι και την άρθρωση του γονάτου – δεν κατάφερε να λιώσει ακόμα και το αλουμινένιο πλαίσιο πάνω στο οποίο στεκόταν το πτώμα την ώρα της ανάφλεξης. Λίγα εκατοστά πιο εκεί μάλιστα υπήρχε και χρώμα το οποίο δεν είχε καεί! Ο Φρεντ Σαλλαντ, ο πρώτος πυροσβέστης που έφτασε ισχυρίστηκε ότι ήταν εντελώς ανεξήγητο. “Ήταν το πιο παράξενο πράγμα που είχα δει ποτέ”, πρόσθεσε μετά. Ο νεκρός γιατρός στο παρελθόν είχε ένα παρόμοιο ατύχημα: τα ρούχα του είχαν αρπάξει φωτιά επειδή αποκοιμήθηκε με αναμμένο το τσιμπούκι του. Έτσι ο ανακριτής Χέρμαν Μος ανέφερε στην επίσημη αναφορά του ότι επρόκειτο για ατύχημα. Μάλιστα ο ανακριτής είχε και σχηματισμένη άποψη για την εξέλιξη του γεγονότος: ο γιατρός ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του όταν τα ρούχα του άρπαξαν φωτιά από το τσιμπούκι του. Τότε, μόλις το συνειδητοποίησε, σύρθηκε αργά (είχε σπασμένο γοφό) μέχρι το μπάνιο. Εκεί έχασε τις αισθήσεις του και από την έντονη φλόγα που δημιουργήθηκε, αποτεφρώθηκε. Φαίνεται όμως πως ο ανακριτής ξεχνά κάποια πράγματα: ο γιατρός δεν κάηκε ολόκληρος αλλά ένα μέρος του σώματος του. Η ερμηνεία του ανακριτή δεν εξηγεί την τμηματική καύση. Επίσης ο ανακριτής αγνοεί το γεγονός πως δεν είχε καεί τίποτε γύρω από τον γιατρό. Αν είχαν αρπάξει φωτιά τα ρούχα του στο κρεβάτι, αν καιγόταν ήδη όσο σερνότανε μέχρι το μπάνιο και αν η φωτιά τον αποτελείωσε στο μπάνιο όπου και φούντωσε προφανώς, τότε θα έπρεπε να είχε αρπάξει φωτιά το κρεβάτι, το πάτωμα αλλά και ο χώρος γύρω από τον γιατρό. Θα έπρεπε δηλαδή να είχαμε μια γενικευμένη φωτιά σε όλο το σπίτι. Η αναφορά ωστόσο δήλωνε “ασφυξία” ως αίτιο θανάτου παραμερίζοντας την άποψη ενός αξιωματικού της Πυροσβεστικής για αιφνίδια αποτέφρωση.
Η πρώτη επιστημονική και ιατρική αναφορά έγινε το 1673 στο έργο Acta Medica and Philosophica Hafniensia. Στο έργο αυτό ένας άτυχος παριζιάνος αφού έπινε επί τρία χρόνια υπερβολικά, τέλος μεταβλήθηκε σε καπνό και στάχτη ενώ βρισκόταν ξαπλωμένος σε αχυρένιο στρώμα. Μόνο το κρανίο του και τα οστά των δαχτύλων του έμειναν ώστε να μπορεί να αναγνωριστεί αυτή η άμορφη μάζα ως υπόλειμμα ανθρώπου. Το εκπληκτικό είναι πως το αχυρένιο στρώμα δεν έπαθε σχεδόν τίποτα.
Στις 9 Απριλίου του 1744, η κόρη της 60χρονης Γκρεϊς Πέτ από το Ίπσουιτς της Αγγλίας αντίκριζε την μητέρα της στο πάτωμα να καίγεται σαν “ένα κούτσουρο που καίγεται από φωτιά χωρίς φανερή φωτιά”. Το θύμα έπασχε επίσης από αλκοολισμό, ενώ μερικά άλλα εύφλεκτα υλικά που βρισκόταν δίπλα έμειναν άθικτα όπως και κάτι παιδικά ρούχα και ένα χάρτινο παραπέτασμα.
Ο μεγάλος χημικός του 19ου αιώνα, βαρόνος Γιούστους φον Λίμπιχ έδειξε ότι οι προσπάθειες να κάνουν την εμποτισμένη με οινόπνευμα σάρκα να καεί με την ένταση που απαιτείται για την SHC, αποδείχτηκαν άκαρπες: μόλις εξατμιζόταν το αλκοόλ εξαφανιζόταν και η γαλάζια φλόγα. Ο Τζον Κάσπερ στο βιβλίο του “Εγχειρίδιο ’σκησης της Ιατροδικαστικής” απέρριψε αυτές τις “αδύνατες” απανθρακώσεις. Προσθέτει: ” Είναι λυπηρό να ξέρουμε ότι στο σωτήριο έτος 1681, σε ένα σοβαρό επιστημονικό έργο είμαστε υποχρεωμένοι ακόμα να συναντάμε τον μύθο της ¨αιφνίδιας απανθράκωσης¨ όταν οι αποδείξεις για την ύπαρξη της βασίζονται σε μαρτυρίες ανθρώπων που είναι εντελώς αναξιόπιστοι ερασιτέχνες” Φαίνεται όμως πως ο Καθ. Κάσπερ αγνοούσε τους πολλούς γιατρούς που είχαν ερευνήσει το φαινόμενο. Το 1828 για παράδειγμα ο Καθ. Τζέημς Σκόφιλντ ανέφερε για έναν άνθρωπο στο Οντάριο που τον είδαν “να στέκεται όρθιος περιτυλιγμένος από μια μεγάλη ασημόχρωμη φλόγα, δίνοντας την εντύπωση ότι ήταν το φυτίλι ενός καιγόμενου κεριού” .Στο περιοδικό LO και στο βιβλίο the book o the damned ο Τσάρλς Φόρντ αναφέρει αρκετές περιπτώσεις ανθρώπινης θερμογένεσης που έγιναν μετα το 1861.:Στις 18 Μαίου 1857 στη Δυτική Φιλαδέλφια της Πενσυλβάνια η ’ννα Μάρτιν βρέθηκε εντελώς απανθακωμένη σε ένα δωμάτιο όπου δεν υπήρχε καμία πηγή φωτιάς . Ο ιατροδικαστής υπολόγισε ότι για να αποτεφρωθεί τόσο τέλεια η 68χρονη ώστε να μείνουν μόνο το παπούτσια της και ένα τμήμα του κορμιού της η θερμοκρασίες πρέπει να έφτασαν τους 800 με 950 βαθμούς Κελσίου και όμως η θερμάστρα ήταν κρύα και το περιοδικό της που ήταν 60 εκ. μακριά έμεινε ανέπαφο!

Ο Δρ. Ουίλτον Κρόγκμαν παραθέτει μια άλλη εμπειρία στο Σαιντ Πήτερσμπουργκ το 1951.Το απόγευμα της πρώτης Ιουλίου όταν ο γιος της Μαίρη Χάρντυ Ρήζερ έφυγε από το σπίτι της μητέρας του αφήνοντας πίσω μια πολύ οικεία εικόνα, την μητέρα του καθισμένη άνετα στην πολυθρόνα της με τα πόδια φορώντας παντόφλες απλωμένα μπροστά της και φορώντας ένα νυχτικό από ραιγιόν .Μετα από 12 περίπου ώρες το οικείο θέαμα μετατράπηκε σε μακάβριο. Μερικά μισοκαμένα ελατήρια είχαν μείνει από την πολυθρόνα, το ταβάνι και οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με μια λιπώδης καπνιά, σε απόσταση 3,5 μέτρα από το σώμα της Μαίρη υπήρχαν δυο κεριά λιωμένα , μερικές εφημερίδες και υφάσματα κοντά της δεν είχαν πάθει τίποτα . Δεν υπήρχε μυρωδιά καμένου ιστού και το μόνο που είχε απομείνει από ο σώμα της ήταν μερικοί αποτεφρωμένοι σπόνδυλοι , το κρανίο της συρρικνωμένο σε μέγεθος μπάλας του μπεηζ μπολ και ένα άθικτο πέλμα. Η αστυνομία φυσικά έδωσε την εκδοχή της σύμφωνα με την οποία η κα Ρήζερ πέθανε αφού το νυχτικό της, που ήταν εύφλεκτο, άρπαξε φωτιά από κάποια τσιγάρο ίσως και προκάλεσε τον άμεσο θάνατο της γυναίκας. Συνεχίζοντας, ισχυρίζονται ότι το νυχτικό μετέδωσε την φωτιά στην πολυθρόνα στην οποία αναπαυότανε η κα Ρήζερ, αναπτύχθηκε ισχυρή θερμότητα η οποία κατέστρεψε την πολυθρόνα κι ένα τραπεζάκι που βρισκότανε δίπλα και με την αυξανόμενη θερμοκρασία επήλθε ολοκληρωτική καταστροφή του σώματος από την καύση των λιπιδίων του. Η αναφορά φαίνεται αρκετά ρεαλιστική και η φρασεολογία της είναι αρκετά πιστευτή. Το παράξενο όμως είναι πως σχολιάζοντας αυτή την περίπτωση ο αρχηγός της αστυνομίας του Σαιντ Πήτερσμπουργκ, Τζέηκ Ρέιτσερτ, ανέφερε πως αυτή ήταν η “πιο ασυνήθιστη υπόθεση που συνάντησε στα είκοσι πέντε χρόνια της υπηρεσίας του”. Μια απλή περίπτωση, όπως φαίνεται από την αναφορά, δεν θα ήταν λογικό να προκαλεί τόση εντύπωση σε έναν έμπειρο αστυνομικό. Και η περίπτωση αυτή προκάλεσε τόσο θαυμασμό γιατί είχε πολλά άλυτα ερωτήματα. Με αυτά τα άλυτα ερωτήματα ασχολήθηκε ο δρ Κρόγκμαν, γνωστός ως “οστεό – ντετέκτιβ”. Τα προβλήματα και οι αντιφάσεις που προέκυψαν ήταν τα εξής:
· Ο βαθμός αποτέφρωσης ήταν πολύ μεγάλος αν λάβουμε υπόψη την απουσία χημικού επιταχυντή. Όπως δήλωσε ο δρ Κρόγκμαν “μόνο στους χίλιους πεντακόσιους βαθμούς και πάνω έχω δει οστά να λιώνουν και να ρευστοποιούνται τόσο ώστε να αποκτούν πτητικότητα”. Ωστόσο πτητικότητα παρατηρήθηκε στην περίπτωση της κας Ρήζερ
· Το μέγεθος της φλόγας ήταν πολύ αντιφατικό σε σχέση με τα αποτελέσματα της. Όπως προαναφέρθηκε, η θερμότητα θα ‘πρεπε να είναι ιδιαίτερα υψηλή, πάνω από 1500 βαθμούς Κελσίου. ’ρα η φλόγα θα έπρεπε ήταν δύο φορές πιο έντονη από μια συμβατική φωτιά σπιτιού. Ωστόσο, σύμφωνα με τις αναφορές το υπόλοιπο σπίτι ήταν άθικτο, ενώ θα έπρεπε να είχαν καταστραφεί όλα τα έπιπλα. Η απορία, γιατί το φαινόμενο, αν και ιδιαίτερα έντονο, περιορίστηκε μόνο σε ένα πολύ μικρό χώρο του σπιτιού, έμεινε άλυτη ακόμα και για τον δρ Κρόγκμαν.
· Ας φανταστούμε ογδόντα κιλά ανθρώπινης σάρκας να καίγονται. Σίγουρα η οσμή θα ‘πρεπε να ήταν ιδιαίτερα έντονη. Στην περίπτωση της κας Ρήζερ, η οποία ήταν όντως περίπου ογδόντα κιλά, θα έπρεπε η οσμή της καμένης σάρκας να γεμίσει το κτίριο. Ωστόσο δεν παρατηρήθηκε, ούτε οσμή πουθενά σε ολόκληρο το κτίριο, ούτε καπνό, πράγμα που θα ήτανε απολύτως αναμενόμενο.
· Αξιοπερίεργο ήταν και το μέγεθος του κρανίου της κας Ρήζερ, όπως αυτό βρέθηκε μετά το θάνατο της. Ήταν συρρικνωμένο. Ένας ειδικός ιατροδικαστής γνώριζε ότι τα επίπεδα θερμοκρασίας που απαιτούνται για να αφυδατώσουν τους λιπώδεις ιστούς του θύματος θα έπρεπε να είχαν καταστρέψει το μαλακό ιστό του κρανίου και θα έπρεπε να είχαν κάνει το κεφάλι της να αναφλεγεί. Παρόλα αυτά ο δρ Κρόγκμαν, πειραματίστηκε με κρανία πτωμάτων και δεν κατάφερε να διαπιστώσει ούτε μια εξαίρεση αυτού του κανόνα.

Μελέτες – Έρευνες – Απόπειρες για ερμηνεία
Πριν η επιστήμη τεθεί κάθετα αρνητικά έναντι στην θεωρία της αιφνίδιας ανθράκωσης, είχαμε και άλλες αναφορές και μελέτες. Συγκεκριμένα στα μέσα του 1800 οι μελετητές κατέληξαν σε κάποιους βασικούς κανόνες για το φαινόμενο αυτό. Κατέληξαν λοιπόν πως στόχος αυτού του φρικτού φαινομένου είναι παχύσαρκες, ηλικιωμένες γυναίκες που ζούσαν καθιστική ζωή μόνες τους. Μάλιστα το γεγονός εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα οπότε και τα θύματα ζούσαν μέσα στο σπίτι πιο πολλές ώρες κοντά σε σόμπες και αναμμένα τζάκια και συνήθως οι γυναίκες αυτές ήταν αλκοολικές και όλες σχεδόν καπνίζανε. Οι μετέπειτα στατιστικές βέβαια απέδειξαν ότι οι μελετητές δεν είχαν δίκιο. Συγκεκριμένα, η μελέτη του φαινομένου καταλήγει στα εξής. Σε περισσότερες από 200 καταγεγραμμένες περιπτώσεις τα δύο φύλα έχουν ίσο μερίδιο περιπτώσεων με τις γυναίκες να έχουν ένα μικρό προβάδισμα. Οι ηλικίες κυμαίνονται από 4 μηνών μέχρι 114 ετών και τα θύματα είναι και αδύνατα και παχύσαρκα. Σε μερικές περιπτώσεις υπήρχε όντως εξωτερική πηγή φωτιάς και αυτό το στοιχείο χρησιμοποιείται από τους αρνητές του φαινομένου για την επιχειρούμενη κατάρριψη του χωρίς ωστόσο να εξηγείται η αντίφαση σχετικά με το μέγεθος της φωτιάς. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου τα θύματα αποτεφρώνονται τελείως σε περιβάλλον όπου δεν υπάρχουν ούτε τσιγάρα, ούτε σπίρτα, ούτε άλλη πηγή φωτιάς και θέρμανσης. Υπάρχουν και απίθανες περιπτώσεις που άτομα αποτεφρώθηκαν τη στιγμή που περπατούσαν, που οδηγούσαν, ενώ βρισκόταν σε βάρκα ακόμα και την ώρα που χόρευαν!
’λλες απόψεις είναι αποτελέσματα ιατρικών ερευνών και μελετών. Μια από αυτές ανήκει σε έναν γιατρό του 19ου αιώνα και βασίζεται στην θεωρία για μια υποτιθέμενη έλλειψη εγκράτειας του θύματος. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η αυτόματη ανάφλεξη συνέβαινε σε αλκοολικούς εξαιτίας των εύφλεκτων αερίων τα οποία δημιουργούνται από την αποσύνθεση του αλκοόλ που πίνουν συνεχώς. Μια άλλη ερμηνεία μιλά για την αναγνώριση ενός των αερίων αυτών ως υδρογόνο. ’λλοι απέδωσαν το φαινόμενο στην υπερβολική ύπαρξη σωματικού λίπους το οποίο θεωρούταν ότι καιγόταν σαν το λίπος του κεριού με τα ρούχα να παίζουν τον ρόλο το φυτιλιού. ’λλη μια ερμηνεία αναφέρεται στην ύπαρξη μέσα στο σώμα ενός είδους φυσικού “ηλεκτρικού ρευστού” το οποίο πυροδοτούσε εύφλεκτα στοιχεία και στην “εσωτερική αποσύνθεση” που οδηγούσε στο σχηματισμό υπερβολικά εύφλεκτων ουσιών. Η “φωτεινή φλόγα” που διακρίνονται στα σώματα που παθαίνουν SHC θεωρείται ότι οφείλεται στην συγκέντρωση φωσφόρου που δεν αποβάλλεται κανονικά από τους αλκοολικά ή σε “ανθρακικό οξείδιο”. Νεότερες έρευνες φυσικών υποδεικνύουν υποατομικά μόρια – πυροτρόνιο – που πιθανώς να εξαερώνει μια ανθρώπινη ύπαρξη όχι με οξειδώνουσα καύση, όπως θεωρούταν μέχρι τώρα, αλλά με τη θερμότητα μιας εσωτερικής υποατομικής αλυσιδωτής αντίδρασης. Αυτές και παρόμοιες θεωρίες θεωρούνται από άλλους επιστήμονες απαράδεκτες ή και παράλογες την ώρα που το φαινόμενο δεν ερμηνεύεται με βάση παραδοσιακές θεωρίες.
Επιλογικά
Κλείνοντας αυτή την έρευνα ας γίνει ξεκάθαρο το γεγονός ότι ένα τέτοιο φαινόμενο δεν μπορεί να μελετηθεί σε βάθος λόγω της φύσης του και της ιδιότροπης μορφής εκδήλωσης του. Η επιστήμη θεωρεί πως μπορεί να ερμηνεύσει τα πάντα αρκεί να της παρέχονται τα απαραίτητα στοιχεία και δεδομένα. Και οι περισσότερες αναφορές και μαρτυρίες τέτοιων φαινομένων είναι από ανθρώπους μη – ειδικούς, με αποτέλεσμα οι παρατηρήσεις τους και τα σχόλια τους να μην μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπόψη σε μια σοβαρή, επιστημονική έρευνα. Δεν αποτελούν δηλαδή την απαιτούμενη βάση πάνω στην οποία μπορεί να αρχίσει η έρευνα ή ο διάλογος για την ερμηνεία του φαινομένου. Η ανικανότητα όμως της επιστήμης να ερμηνεύσει κάποια γεγονότα, οφείλει να προωθεί την έρευνα και να στηρίζει την σκέψη με ανοιχτό μυαλό. Η “λογική” δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα συμφωνήσει με την ερμηνεία του φαινομένου. Αν όντως δεν συμφωνήσει, κάτι που οφείλουμε να το αποδεχτούμε σαν πιθανότητα, τότε θα χρειαστεί να επαναθεμελιώσουμε πολλές έννοιες και πολλά δεδομένα. Η πύρινη μοίρα που συνάντησε μερικά άτομα, είναι ένα ακόμα μυστήριο του ανθρώπινου θαύματος, ένα μυστήριο του οποίου η λύση θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση του ανθρώπου και θα προωθήσει την αναζήτηση για αληθινή Γνώση.

Read More

Η Ψυχικη Βαση των Πνευματων

Από τα πανάρχαια χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος στάθηκε στα δυο του πόδια κι άρχισε να σκέφτεται ανεξάρτητα από την φύση που τον περιέβαλε, συναντάμε παράλληλα με την ανάπτυξη του πολιτισμού τα έντονα ίχνη του μυστικισμού και της πίστης σε υπερφυσικές παρουσίες. Έτσι, ανάμεσα στις άλλες θρησκευτικές πεποιθήσεις, βρίσκουμε και μια παγκόσμια πίστη στην ύπαρξη φαντασμάτων ή αιθερικών όντων, που κατοικούν δίπλα στους ανθρώπους και ασκούν μια αόρατη αλλά ισχυρή επίδραση πάνω τους.

Παρά τις ακαδημαϊκές διαψεύσεις και τον χλευασμό όσων προτιμούν πιο προσγειωμένες ερμηνείες, πάντα υπάρχουν εκείνοι που στρέφουν την προσοχή τους πιο μακριά από τα δεσμά των αισθήσεων και προς μία πνευματική πραγματικότητα που βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με τον υλισμό της εποχής μας.

Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε το φαινόμενο της παρουσίας των πνευμάτων μέσα από τις ψυχολογικές του βάσεις, έτσι όπως τις μελέτησε και τις ανέδειξε ο Καρλ Γιούνγκ. Ο Γιούνγκ πίστευε πως αυτά τα φαινόμενα αποτελούν μέρος μιας μυθολογικής περιγραφής της ευρύτερης διάστασης του κόσμου μας και πως, ανεξάρτητα από το αν τα φαντάσματα είναι αυτόνομες οντότητες ή όχι, οι αναφορές στην παρουσία τους είναι πολύ σημαντικές γιατί αποκαλύπτουν κάτι για την ψυχική φύση των ανθρώπων.

Η πρώτη εμφάνιση και το παγκόσμιο κίνημα

Σαν θεωρία ο πνευματισμός εκφράζει την πίστη στην ενεργητική και απτή παρέμβαση ενός πνευματικού κόσμου στον δικό μας κόσμο και συνεπώς δημιουργεί μια ‘‘λατρευτική’’ πρακτική επικοινωνίας με τα πνεύματα. Όσοι ασχολούνται με αυτόν, όχι μόνο διατηρούν κάποιους συγκεκριμένους κανόνες πίστης, που είναι γενικά αναπόδεικτοι, αλλά ισχυρίζονται επίσης πως βασίζουν τις πεποιθήσεις τους σε μία σειρά αντικειμενικών φαινομένων που, εξαιτίας της φύσης τους, δεν μπορούν να εξηγηθούν διαφορετικά παρά με την δράση των πνευμάτων.

Τα χαρακτηριστικά αυτά τα συναντάμε και στην σύγχρονη επανεμφάνιση του πνευματισμού, που συνέβη στην Αμερική γύρω στο 1848. Όλα φαίνεται πως ξεκίνησαν όταν τα δύο κορίτσια της οικογένειας Φοξ, που έμενε στο Χάιντενσβιλ, βόρεια της Νέας Υόρκης, αποκάλυψαν ότι τρόμαζαν κάθε βράδυ από διάφορους ήχους στο δωμάτιό τους. Οι γείτονες υποπτεύτηκαν πως ήταν ο διάβολος με τα συνηθισμένα του κόλπα και η διάδοση της είδησης προκάλεσε μεγάλο θόρυβο στην περιοχή. Όμως, οι αδελφές Φοξ είχαν μια καινούρια ιδέα που άλλαξε τον τρόπο προσέγγισής μας με το μεταφυσικό: σκέφτηκαν να επικοινωνήσουν με το πνεύμα, κι ανακάλυψαν ότι με έναν ορισμένο αριθμό χτύπων, κάτι σαν κώδικα Μορς, μπορούσαν να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις στα ερωτήματά τους. Έτσι, με την βοήθεια των χτύπων, μαθεύτηκε ότι στο σπίτι των Φοξ είχε δολοφονηθεί ένας άντρας και ότι το σώμα του ήταν θαμμένο στο κελάρι. Και οι φήμες λένε πως οι έρευνες επιβεβαίωσαν αυτό το γεγονός.

Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις, η οικογένεια Φοξ άρχισε να επιδίδεται σε δημόσιες εμφανίσεις, όπου γίνονταν πειράματα επικοινωνίας με πνεύματα, και γρήγορα το φαινόμενο επεκτάθηκε με την σύσταση περισσότερων παρόμοιων ομάδων. Το πείραμα του τραπεζιού αναβίωσε πάλι, αναζητήθηκαν και βρέθηκαν αρκετά μέντιουμ, που με την παρουσία τους προκαλούσαν διάφορα φαινόμενα, ενώ η όλη κίνηση διαδόθηκε γρήγορα στην Αγγλία και από κει σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπου ο πνευματισμός κι ιδιαίτερα το πείραμα του τραπεζιού πήρε επιδημική μορφή. Κάθε βραδινό πάρτι ή χορός, που ήθελε να βρίσκεται στην αιχμή των σύγχρονων τάσεων, κατέληγε με τους καλεσμένους του γύρω από το τραπεζάκι.

Εκδηλώσεις της ψυχής

Σύμφωνα με τον Γιούνγκ για να μελετήσουμε σωστά το φαινόμενο του πνευματισμού θα πρέπει να ανατρέξουμε εκεί όπου πρωτοεμφανίστηκε, δηλαδή στις πρωτόγονες κοινωνίες. Για τον πρωτόγονο άνθρωπο το φαινόμενο των πνευμάτων εκδηλωνόταν μέσα από όνειρα ή από οράματα, τα οποία συχνά εμφανίζονταν σε ειδικές τελετουργίες, και ήταν μια άμεση απόδειξη της πραγματικότητας του πνευματικού κόσμου.

Μία από τις σπουδαιότερες πηγές της πρωτόγονης πίστης στα πνεύματα ήταν τα όνειρα. Επειδή δεν έκαναν ένα απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ του ονειρικού κόσμου και της πραγματικότητας, τα όνειρα είχαν πολύ μεγαλύτερη αξία στην ζωή τους, μιλούσαν αρκετά για αυτά και τους απέδιδαν ιδιαίτερη σημασία. Πολλές φορές καλλιεργούνταν η ιδέα πως τα όνειρα είναι εμπνεύσεις, αλλά η έμπνευση προϋποθέτει κάτι που εμπνέει, δηλαδή κάποιο πνεύμα ή φάντασμα. Επιπλέον, όταν στα όνειρα εμφανίζονταν νεκροί, ο πρωτόγονος πίστευε πως επέστρεφαν πραγματικά και πως μετέφεραν μηνύματα.

Κατά τον Γιούνγκ, ο πρωτόγονος δεν κάνει μεγάλο λάθος που αποδίδει ανεξάρτητη πραγματικότητα στα όνειρα ή στα οράματά του. Το όνειρο ή το όραμα είναι ένα ψυχικό παράγωγο χωρίς συνειδητό κίνητρο, ένα αυτόνομο ψυχικό σύμπλεγμα με δικό του υλικό, που δεν υπόκειται στον έλεγχό μας και ακολουθεί τους δικούς του κανόνες. Έτσι, ενώ στην αφυπνισμένη μας κατάσταση έχουμε την αίσθηση ότι εμείς δημιουργούμε τις σκέψεις μας, τις ανακαλούμε και τις ελέγχουμε, στην κατάσταση του ονείρου ή του οράματος παράγονται περιεχόμενα ξένα και ακατανόητα από εμάς, που φαίνεται να μας έρχονται από έναν άλλον κόσμο. Και, κατά κάποιο τρόπο, αυτό ακριβώς συμβαίνει, η στιγμιαία έκρηξη ενός ασυνείδητου περιεχομένου που μεταφέρει μηνύματα έξω από την συνειδητή μας γνώση.

Αν δούμε τα πνεύματα από την ψυχολογική σκοπιά, δεν είναι παρά ασυνείδητα αυτόνομα συμπλέγματα, δηλαδή κομμάτια της ψυχής διαχωρισμένα από την εγωική μας συνείδηση, που εμφανίζονται σαν προβολές επειδή ακριβώς δεν έχουν άμεση σύνδεση με τον καθημερινό μας εαυτό. Στα όνειρα εμφανίζονται με την μορφή άλλων ατόμων, στα οράματα προβάλλονται στον χώρο.

Ο Γιούνγκ εκφράζει την άποψη πως αυτά τα ψυχικά φαινόμενα που οδηγούσαν τον πρωτόγονο στην πίστη των πνευμάτων συνεχίζουν να συμβαίνουν το ίδιο συχνά και στον σύγχρονο, πολιτισμένο άνθρωπο. Η μοναδική διαφορά είναι πως σήμερα αναφερόμαστε σε αυτά ως απλά όνειρα, φαντασίες ή νευρωτικά συμπτώματα, εκεί όπου ο πρωτόγονος μιλούσε για πραγματικά φαντάσματα. Ταυτόχρονα, δεν παραλείπει να τονίσει πως αυτό που μπορούμε να εξηγήσουμε είναι η λειτουργική τους παρουσία μέσα στον άνθρωπο, από πού προέρχονται και μέσω ποιών επιρροών εμφανίζονται είναι ερωτήματα πάντα ανοικτά στην έρευνα και σε διάφορες θεωρίες.

Στην προσωπική του επαφή με πρωτόγονες κοινωνίες, ο Γιούνγκ διαπίστωσε πως ο μάγος-γιατρός της φυλής διέκρινε δύο βασικές αιτίες ασθενειών: την κατάληψη από κάποιο πνεύμα και την απώλεια της ψυχής. Η ασθένεια των πνευμάτων συνοδευόταν από παράξενα φαινόμενα που δεν ανήκαν στον αρχικό χαρακτήρα του ασθενή, αφορούσε μία ξένη επιρροή που τον αλλοίωνε με την παρουσία της, μία ενίσχυση ή μία υπερβολή στα βασικά χαρακτηριστικά του. Από την άλλη, η απώλεια της ψυχής αναφερόταν σε κάποια αδυναμία, σε μία εξασθένηση που κατέτρωγε το άρρωστο άτομο. Ο Γιούνγκ σκέφτηκε μάλιστα πως αυτές οι δύο παθολογικές καταστάσεις συνδυάζονταν με την δική του θεωρία περί ατομικού και συλλογικού ασυνειδήτου. Όταν το άτομο αισθανόταν τον ‘‘τραυματισμό’’ κάποιων προσωπικών ψυχικών περιεχομένων του, αυτό ερμηνευόταν σαν απώλεια της ψυχής του. Όταν το άτομο δεχόταν την ισχυρή επιρροή ενός αρχέτυπου, που ‘‘φούσκωνε’’ τα προσωπικά του χαρακτηριστικά, θεωρούνταν ότι είχε καταληφθεί από πνεύματα.

Υπάρχουν αμέτρητες τελετές για την ανάκληση της ψυχής του ασθενή και διάφοροι τρόποι για την απομάκρυνση ή την φυλάκιση των κακών πνευμάτων. Ο Γιούνγκ αναφέρει πως υπήρξε μάρτυρας μια τέτοιας θεραπευτικής πρακτικής κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του στο όρος Ελγκόν, στην ανατολική Αφρική. Μία νεαρή γυναίκα ασθένησε από κάτι που έμοιαζε με σηψαιμία και εμφάνισε υψηλό πυρετό. Οι συγγενείς της κάλεσαν αμέσως έναν ‘‘νγκάνγκα’’, τον γιατρό-μάγο, ο οποίος, αφού περπάτησε ολόγυρα στο καλύβι τους μυρίζοντας τον αέρα, εξήγησε ότι το κορίτσι ήταν η μοναχοκόρη γονέων που είχαν πεθάνει νέοι και τώρα κατέβαιναν κάθε βράδυ για να αρρωστήσουν την κόρη τους και να την πάρουν μαζί τους. Έτσι, σύμφωνα με τις οδηγίες του μάγου, στήθηκε κοντά στην καλύβα μια ‘‘παγίδα φαντασμάτων’’ με την μορφή ενός μικρού καλυβιού και μέσα τοποθετήθηκε ένα πήλινο ομοίωμα του κοριτσιού μαζί με λίγο φαί. Προς μεγάλη έκπληξη των δυτικών επισκεπτών, η κοπέλα ανάρρωσε μέσα σε δύο μέρες. Ήταν η δική τους αρχική διάγνωση περί σηψαιμίας λανθασμένη; Δεν υπήρξε απάντηση και το αίνιγμα της αρρώστιας παρέμεινε ανοικτό.

Προσωπικές εμπειρίες

Μια λαμπερή καλοκαιριάτικη μέρα του 1916, γύρω στις πέντε το απόγευμα, το κουδούνι της πόρτας των Γιούνγκ άρχισε να χτυπά. Ο Γιούνγκ εκείνη την ώρα κάθεται κοντά στο κουδούνι και όχι μόνο το ακούει να χτυπά, χωρίς να είναι κανείς στο κατώφλι, αλλά βλέπει και την κίνησή του. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, η αναπνοή του είχε γίνει δύσκολη, κι ολόκληρο το σπίτι, λέει ο Γιούνγκ, ήταν θαρρείς γεμάτο από πλήθη, ξέχειλο από πνεύματα. Όταν αναστατωμένος ρώτησε «Για όνομα του θεού, τί συμβαίνει;», τα άκουσε με μια φωνή να λένε «Γυρίσαμε από την Ιερουσαλήμ, όπου δεν βρήκαμε αυτό που ζητούσαμε». Τότε, γεμάτος από έμπνευση, θα πιάσει την πένα και θα γράψει το έργο ‘‘Οι Επτά ομιλίες των Νεκρών’’. Μόνο έτσι το δωμάτιο θα ηρεμήσει και η ατμόσφαιρα θα καθαρίσει από το στοίχειωμα.

Θα σχολιάσει αυτό το περιστατικό στην αυτοβιογραφία του ως εξής: «Η εμπειρία πρέπει να εννοηθεί όπως ήταν ή όπως έδωσε την εντύπωση πως ήταν. Οπωσδήποτε είχε σχέση με την συναισθηματική μου κατάσταση εκείνη την στιγμή, που ευνοούσε τα παραψυχολογικά φαινόμενα. Η διανόηση θα ήθελε να σφετεριστεί κάποια επιστημονική εξήγηση ή να το διαγράψει ως παραβίαση των κανόνων. Αλλά σε τί θλιβερό κόσμο θα ζούσαμε αν δεν παραβιάζονταν καμιά φορά οι κανόνες ! Με μία ορισμένη έννοια, ήταν επίσης μια σχέση προς την συλλογικότητα των νεκρών…»

Μερικά χρόνια αργότερα, μην κατορθώνοντας να κοιμηθεί επειδή συλλογιζόταν τον ξαφνικό θάνατο ενός φίλου του, που η κηδεία του είχε γίνει την προηγούμενη, ο Γιούνγκ τον είδε ξαφνικά να στέκεται στα πόδια του κρεβατιού του και να τον καλεί να πάει μαζί του. Είχε την αίσθηση ενός φαντάσματος μέσα στο δωμάτιο, και τότε έπιασε τον εαυτό του να σκέφτεται: «Έχω καμιά απόδειξη ότι είναι φαντασίωση; Αν υποθέσω ότι ο φίλος μου είναι πραγματικά εδώ, δεν θα ήταν φρικτό εγώ να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα ψέμα; Η απόδειξη δεν βρίσκεται ούτε εδώ, ούτε εκεί. Αντί να τον εξηγήσω ως φαντασίωση, θα μπορούσα κάλλιστα να διατηρήσω την αμφιβολία μου αλλά, για πειραματικούς σκοπούς, να του αποδώσω πραγματικότητα». Μετά από αυτές τις σκέψεις, το φάντασμα πήγε προς την πόρτα, του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει και τελικά τον οδήγησε στην βιβλιοθήκη του σπιτιού. Ο Γιούνγκ λέει πως ανακάλυψε, σε ένα δυσπρόσιτο σημείο της βιβλιοθήκης, χωρίς να ξέρει ότι βρισκόταν εκεί, το βιβλίο του Ζολά ‘‘Η κληρονομιά των πεθαμένων’’.

Επίλογος

Στην μακρόχρονη σταδιοδρομία του ο Γιούνγκ διατήρησε ένα έντονο ενδιαφέρον για τα απόκρυφα φαινόμενα. Οι εμφανίσεις πνευμάτων και φασματικών οντοτήτων ήταν ένα από τα φαινόμενα που θεωρούσε σημαντικά. Κατά την γνώμη του, οι παράξενες και μυστηριώδεις ιστορίες δεν είναι αναγκαστικά ψεύτικες ή φαντασιώσεις, αλλά αντίθετα μπορεί να είναι γεγονότα που ανήκουν στο ευρύ πεδίο των ψυχικών φαινομένων. Φαινόμενα που αποδεικνύουν την σχετικότητα του χωροχρόνου και της ύλης, τα οποία η ψυχή υπερβαίνει και διαπερνά.

Το βασικό ερώτημα για εκείνον βρισκόταν στο ποιός είναι ο αληθινός λόγος για τον οποίο βιώνονται και επαναλαμβάνονται οι ίδιες παλιές ιστορίες, χωρίς να χάνουν καθόλου την αρχική τους μαγεία. Κι αυτό που θέλησε να κάνει ήταν να εξετάσει αυτές τις ιστορίες έτσι όπως πραγματικά εμφανίζονταν, να παραμερίσει το ζήτημα της αλήθειας ή μη – όπως έκανε και με την μυθολογία – και να ερευνήσει τα ψυχολογικά ερωτήματα: ποιός είναι αυτός που βλέπει ένα φάντασμα; Κάτω από ποιές συνθήκες το βλέπει; Τί σημαίνει ένα φάντασμα όταν εξετάζεται ως προς το περιεχόμενό του, δηλαδή ως ένα σύμβολο

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως δεν έχουμε φτάσει ακόμη στον κολοφώνα της σοφίας μας, πως το μεγαλύτερο μέρος του σύμπαντος παραμένει άγνωστο και πως η εικόνα μας για τον κόσμο απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ολοκληρωμένη. Έτσι, η μεγάλη περιπέτεια της γνώσης και της κατανόησης οφείλει να συνεχιστεί, στρεφόμενη ακόμη και στις πιο σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης εμπειρίας, σε εκείνες τις εμπειρίες που διασπούν την μονοτονία της καθημερινότητας, κλονίζουν τις βεβαιότητές μας και δίνουν φτερά στην φαντασία.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Φαινόμενα” (τ. 9 -20/11/2010)

Read More

Πεντελη – Το φυσικο φαινομενο πισω απο τα εργα

Παρ’ όλη την πληθώρα λαογραφικών παραδόσεων, η Πεντέλη έγινε ουσιαστικά γνωστή εξ αιτίας των ημιτελών έργων του 1977, στα οποία πρώτος αναφέρθηκε ο Γιώργος Μπαλάνος και των οποίων ο σκοπός εξακολουθεί να παραμένει αδικαιολόγητα άγνωστος. Οι δικαιολογίες των εμπλεκόμενων αρχών περί της κατασκευής υπογείου πενταόροφου αρχηγείου του ΝΑΤΟ, διέγειραν την περιέργεια δημοσιογράφων, ερευνητών και παραμυθάδων.

Τα έργα στην Πεντέλη κατέστρεψαν, με την ανοχή της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ένα σπήλαιο με σημαντική αρχαιολογική σημασία, μιας και πρόκειται αποδεδειγμένα για το σπήλαιο των λατομείων του Παρθενώνα (Μανώλης Κορρές, «Από την Πεντέλη στον Παρθενώνα»).

Επιπροσθέτως, ένα κύμα ψευδών ερμηνειών και θεωριών αναπτύχθηκε ραγδαία απο τους παραμυθάδες, με αποτέλεσμα να αποτραπεί η ενασχόληση κάθε σοβαρού ερευνητή με το βουνό και τα φαινόμενα του και να χαθεί μέσα στην παραφιλολογία των «ραδιενεργών αποβλήτων», των «υπογείων αρχαίων βιβλιοθηκών», της «κλεμμένης λατύπης» και των «σατανιστικών τελετών». Ταυτόχρονα οι βιωματικές προσωπικές εμπειρίες που άπτονταν του ανεξήγητου χάθηκαν και υποβιβάστηκαν μέσα στην πληθώρα των αφηγήσεων ατόμω, που προσέγγισαν το βουνό επηρεασμένοι από τους αστικούς θρύλους, με σκοπό να τρομάξουν και να ζήσουν μια εμπειρία τύπου θρίλερ.

Τα γεγονότα όμως παραμένουν γεγονότα και σε αυτά πρέπει να επικεντρωθεί (και να τα δει ολιστικά θα πρότεινα) όποιος ενδιαφέρεται για την Πεντέλη.

Εμπλοκή ξένων δυνάμεων

Οι Αμερικανοί δεν επέλεξαν τυχαία τον τόπο, όποιοι και να ήταν οι σκοποί τους. Στους πρόποδες υπήρχε η μεγαλύτερη τηλεπικοινωνιακή τους βάση (της Νέας Μάκρης) και στην κορυφή του βουνού, έξω από το Ελληνικό στρατόπεδο, το γεμάτο ηλεκτρονικά όργανα και περιστοιχισμένο από κεραίες εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Tην ευθύνη της μετασκευής και καταστροφής του τελευταίου δεν αναλαμβάνει ακόμη και σήμερα καμία Ελληνική υπηρεσία.

Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τυχαίο το γεγονός οτι οι περισσότερες σοβαρές και τεκμηριωμένες ανεξήγητες προσωπικές εμπειρίες, συνέβησαν στον νοητό άξονα που συνδέει την βάση της Νέας Μάκρης με την περιοχή των έργων, δηλαδή της σπηλιάς.

Κάποιο άγνωστο φυσικό φαινόμενο ήταν που προσέλκυσε τους αμερικανούς στην συγκεκριμένη περιοχή, ενώ κάποιοι από τους επισκέπτες που εκτίθενται σε αυτό (κατά τις περιόδους έξαρσής του), βιώνουν αυτό που ονομάζουμε ανεξήγητες εμπειρίες.

Οι παράξενες εμπειρίες στη σπηλιά

Επειδή πρόκειται για άγνωστο, άρα μη μετρήσιμο φαινόμενο, θα πρέπει να το προσεγγίσουμε και να το μελετήσουμε εκ του αποτελέσματος. Έχοντας ο ίδιος βιώσει ιδιαίτερες εμπειρίες στην περιοχή, μου είναι ευκολότερο να διακρίνω την πραγματική εμπειρία από την υποκειμενική. Παραμερίζοντας τις εμπειρίες των επηρεασμένων απο τους αστικούς θρύλους ατόμων και τις εμπειρίες που βίωσε κάποιος μόνος του, απομένει ένας σημαντικός αριθμός περιστατικών που αφορά σοβαρούς ανθρώπους που βίωσαν ταυτόχρονα, μαζί με άλλους κάποιο ανεξήγητο φαινόμενο. Οι περισσότεροι ντρέπονται να το αποκαλύψουν επώνυμα κάτι όμως που ενισχύει την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα της εμπειρίας τους.

Οι ανεξήγητες εμπειρίες μπορεί να έχουν κοινά σημεία, αλλά στην πλειοψηφία τους διαφέρουν μεταξύ τους. Και αυτό είναι το φυσιολογικά αναμενόμενο, εφόσον κάθε φορά ο παρατηρητής είναι άλλος, ενώ και κατά την σύγχρονη φυσική, ο παρατηρητής είναι εκείνος που επηρεάζει το φαινόμενο.

Το σταθερά κοινό στις ανεξήγητες εμπειρίες είναι το οτι συμβαίνουν όταν το άτομο δεν τις επιδιώκει και είναι χαλαρό. Όλες οι βιωματικές εμπειρίες που συνεβησαν σε μένα και την παρέα μου, ή σε παρέες που μου τις αφηγήθηκαν, συνέβησαν σε ανύποπτο χρόνο και σε στιγμές χαλαρής συζήτησης ή αστεϊσμών. Ίσως έτσι εξηγείται το γιατί οι περισσότεροι ερευνητές που έχουν γράψει για την Πεντέλη, στην πραγματικότητα δεν έχουν βιώσει τίποτα.

Οι ανεξήγητες εμπειρίες διαφέρουν και εξ’ αιτίας του μηχανισμού μέσω του οποίου τις βιώνει ο εγκέφαλος. Όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεχθεί ένα ακαθόριστο φυσικό ερέθισμα (π.χ. ένα οπτικό από ένα αντικείμενο που βρίσκεται αρκετά μακριά ώστε να μην μπορεί το μάτι να διακρίνει τι ακριβώς είναι), καταφεύγει στο υποσυνείδητο και αντλεί από εκεί αποθηκευμένες εικόνες τις οποίες συγκρίνει με τα ασαφή ερεθίσματα. Με αυτό τον τρόπο το μορφοποιεί και καταλήγει σε μια επιλογή, η οποία δεν είναι κατ’ ανάγκη η σωστή. Τελικά διαπιστώνουμε ότι άλλο νομίζαμε, και άλλο είναι.

Ανεξήγητο και Νευροψυχολογία

Και ενώ ο ανθρώπινος εγκέφαλος βασίζεται στα ερεθίσματα των αισθητηρίων οργάνων για να αντιληφθεί και να μορφοποιήσει το περιβάλλον, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, (όπως π.χ. κατά τις εκστατικές και τις ψυχοδηλωτικές εμπειρίες, κατά τις περιόδους που λειτουργεί σε εγκεφαλικό ρυθμο Α, ή μέσω διέγερσης υπόηχων, υπέρηχων, ισχυρών πεδίων), μπορεί να λειτουργήσει ο ίδιος ως «ολιστικό» αντιληπτικό όργανο.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεχθεί ένα οποιουδήποτε είδους ερέθισμα από το Άγνωστο. Εφόσον το ερέθισμα προέρχεται από το Άγνωστο, στην αποθήκη του υποσυνειδήτου δεν υπάρχουν παρεμφερείς εικόνες για να αντλήσει και να συγκρίνει ώστε να μορφοποιήσει το ερέθισμα και αναγκαστικά καταφεύγει στο Μαζικό Ασυνείδητο (την ύπαρξη του οποίου ερεύνησε, μελέτησε και απέδειξε ο Κάρλ Γιούνγκ), από όπου αντλεί από τα Αρχέτυπα της ανθρωπότητας. Αναλόγως της παιδείας και της θρησκευτικής αντίληψης, ο εγκέφαλος θα επιλέξει και θα μορφοποιήσει το Άγνωστο ερέθισμα, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται και κατανοεί την πραγματική φύση του.

Αυτό σημαίνει ότι άλλος θα το ερμηνεύσει οπτικά (βλέποντας την αγία Βαρβάρα αν είναι χριστιανός, την Δούκισα της Πλακεντίας αν πιστεύει στα φαντάσματα, τον Πάνα αν είναι «Εθνικός», ή κάποιο UFO αν είναι λάτρης των εξωγήινων) και άλλος ακουστικά (ήχοι, κρότοι, μελωδίες, φωνές, κτλ), οσφρητικά (άλλος θα μυρίσει λιβάνι, άλλος κάποιο άρωμα λουλουδιού, άλλος κάτι δυσάρεστο ), ή και μέσω αφής (ανατριχίλα, αίσθηση ζέστης ή κρύου, κτλ).

Ειδικά το φαινόμενο (ενεργειακό πεδίο, ή όπως θέλετε να το ονομάσετε), της Πεντέλης, προκαλεί αποδεδειγμένα αντιληπτικές διαταραχές.

Στο σύνολο των ανεξήγητων εμπειριών που βιώθηκαν στην Πεντέλη, παρατηρήθηκε παρεμβολή σκέψεων που αμέσως μετά την εμπειρία θεωρήθηκαν γελοίες και απαράδεκτες από τα άτομα που τις βίωσαν. Για να γίνω πιό σαφής, βιώνεις ξαφνικά κάτι Άγνωστο και ακραίο και εκείνη την στιγμή το εξηγείς μέσω του εσωτερικού διαλόγου με την πιο γελοία εξήγηση προσπερνώντας το.

Το εντυπωσιακό είναι ότι με την πάροδο του χρόνου κατανοείς τον λόγο της εμπειρίας και διαπιστώνεις ότι όλες είχαν σχέση μεταξύ τους, ότι συνέβαιναν κλιμακωτά και εξελίσσονταν προς συγκεκριμένους σκοπούς κι ότι η κάθε μία σε προετοίμαζε για την επόμενη.

Η Νόηση και οι διαστάσεις

Στο βιβλίο μου «Πεντέλη το Φαινόμενο πίσω από το Πείραμα» αναφέρθηκα σε κάποιου είδους Νόηση. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τις ανάλογες εμπειρίες δώρα που μετέφεραν κάποιο προσωπικό μήνυμα στον παρατηρητή.

Με τις πολυδιαστατικές θεωρίες των σύγχρονων Φυσικών, επιβεβαιώνεται ο Γιούνγκ για τον μηχανισμό της αντίληψης, αλλά τίθενται και νέοι σοβαροί προβληματισμοί για την φύση των αγνώστων φαινομένων. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τα πράγματα τρισδιάστατα και οποιαδήποτε επιπλέον διάσταση στον κόσμο γύρω μας απλά δεν γίνεται κατανοητή. Ο Καρλ Σαγκάν έκανε μία ωραία παρουσίαση για τους περιορισμούς της αντίληψης, με το παράδειγμα ενός δυσδιάστατου κόσμου ο οποίος δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί την επιπλέον διάσταση του τρισδιάστατου κόσμου μας.

Αντιλαμβανόμαστε ένα μικρό τρισδιάστατο τμήμα ενός πολυδιάστατου σύμπαντος. Και κάθε τι στο σύμπαν και στον πλανήτη, υπάρχει και «προεκτείνεται» θα έλεγα και στις επιπλέον μη αντιληπτές διαστάσεις.

Αυτό είναι το Άγνωστο και από εκεί προέρχονται τα ερεθίσματα των ανεξήγητων φαινομένων και εμπειριών. Ίσως σε κάποιους τόπους να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες που επιτρέπουν ή και προκαλούν την διεύρυνση των ορίων της τρισδιάστατης αντίληψης μας. Αν υπάρχουν τέτοιοι τόποι, η Πεντέλη είναι ένας από αυτούς!

Μετρήσιμα φαινόμενα

Επανέρχομαι στα έργα της σπηλιάς και στο τι πιθανόν να εξυπηρετούσαν. Υποστηρίζω πως επρόκειτο για κάποιου είδους πείραμα και όχι για την κατασκευή πενταόροφου υπογείου «αρχηγείου». Το πείραμα αυτό θα μπορούσε να έχει σχέση με τον έλεγχο του νου. Θα μπορούσε επίσης να έχει σχέση με κάποιου είδους διαστατική σύγκλιση. Αλλά όλα αυτά παραμένουν υποθέσεις…

Στην τηλεοπτική εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα «Πύλες του Ανεξήγητου» (στις 7/3/2009), με θέμα την Πεντέλη και στην οποία είχα την τιμή να είμαι καλεσμένος, δόθηκε για πρώτη φορά μία έμμεση μέτρηση του αγνώστου φαινομένου της σπηλιάς. Τις μετρήσεις τις έκανε ένας τεχνικός του ALTER παρουσία μου και παρουσία άλλων σπηλαιολόγων όπως ο Νίκος Λελούδας. Έτσι έξω από την σπηλιά, τα ηλεκτρομαγνητικά σήματα (τηλεόρασης, ραδιοφώνου, κινητών τηλεφώνων) ήταν φυσιολογικά, όπως αναμενόταν, λόγω της φύσης του σημείου. Ήταν δηλαδή ανομοιόμορφα, ασταθή και με αντηχήσεις (είδωλο στην οθόνη). Παρ’ όλα αυτά εντός της σπηλιάς τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Εκεί όλα τα σήματα ήταν ισσοβαθμισμένα, σε πλήρη ισχύ και χωρίς καμία αντήχηση. Αν σκεφθούμε ότι στη Νέα Μάκρη βρισκόταν η μεγαλύτερη τηλεπικοινωνιακή βάση των Αμερικανών, δεν θα ήταν λογικό να έχουν ανακαλύψει το φαινόμενο και να προσπαθούσαν να το ελέγξουν προς όφελος τους;

Κλείνοντας, πρέπει να αναφέρω ότι αν και ως ορειβάτης και σπηλαιολόγος έχω επισκεφτεί πολλά βουνά και σπηλιές, μόνο στην Πεντέλη βίωσα καταστάσεις που άπτονται του ανεξήγητου. Ωθούμενος από την ίδια ειλικρίνεια με την οποία τόλμησα να αναφερθώ σε ανεξήγητες προσωπικές εμπειρίες, τολμώ να ζητήσω από τους Αθηναίους να προστατεύουν την Πεντέλη απο τους λαθρολατόμους και τους εμπρηστές/καταπατητές που την λυμαίνονται ασύδοτα κάτω από την μύτη των αρχών…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Φαινόμενα” (τ. 15 – 8/1/2011)

Read More

Το μυστηριο του πινακα που δεν καιγεται

Το πορτρέτο ενός δακρυσμένου αγοριού «αναστάτωσε» το 1985 τη Μεγάλη Βρετανία, καθώς η ιστορία του κρύβει πολλά αναπάντητα ερωτηματικά αλλά και ένα μεγάλο μυστήριο. Ο εν λόγω πίνακας δημιουργήθηκε από έναν καλλιτέχνη του δρόμου ονόματι Bragolin σε πολλά αντίτυπα, τα οποία πουλιούνταν σε διάφορα τουριστικά σημεία της Βενετίας. Η συνηθισμένη, μάλιστα, ζωγραφιά λέγεται ότι είχε αναπαραχθεί σε 50.000 και πλέον αντίτυπα, καθώς αποτελούσε συνηθισμένη επιλογή διακόσμησης την εποχή εκείνη.

Ο θρύλος του πίνακα που δεν… καίγεται, ο οποίος απασχόλησε τον Τύπο για πολλά χρόνια, ξεκίνησε από έναν πυροσβέστη στο Γιορκσάιρ, ο οποίος πρόσεξε ότι σε ένα σπίτι που καταστράφηκε εντελώς από τη φωτιά, το πορτρέτο του αγοριού είχε μείνει άθικτο! Και μάλιστα το γεγονός αυτό, όπως έλεγε, είχε παρατηρηθεί και σε άλλα σπίτια που κάηκαν ολοσχερώς…

Μετά την αναφορά του πυροσβέστη, άνθρωποι από όλη τη Βρετανία άρχισαν να στέλνουν παρόμοιες ιστορίες και να υποστηρίζουν πως και ο δικός τους πίνακας με κάποιον «ανεξήγητο» τρόπο παραμένει άθικτος από τις φλόγες! Η υπόθεση πήρε διαστάσεις… τρόμου και πολλοί ήταν αυτοί που ξεκίνησαν να ψάχνουν το… παρελθόν του πορτρέτου αλλά και την ιστορία του εικονιζόμενου αγοριού.

Το αγόρι ήταν ένα ορφανό παιδί που είχε χάσει τους γονείς του σε μια πυρκαγιά, ενώ σύμφωνα με ορισμένες φήμες είχε την ικανότητα να βάζει το ίδιο φωτιά… με τηλεπάθεια! Ο ζωγράφος το πήρε υπό την προστασία του και μετά από λίγο καιρό το στούντιό του έπιασε φωτιά και το αγόρι το έσκασε. Από τότε χάθηκαν τα ίχνη του.

Αρκετά χρόνια αργότερα έγινε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, στο οποίο το όχημα κάηκε ολοσχερώς και ανασύρθηκε νεκρός ένας νεαρός άνδρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της άδειας οδήγησης ο νεκρός άνδρας ήταν το ορφανό αγόρι, γεγονός που έφερε ξανά στην επιφάνεια το θέμα του πίνακα.

Από το 1985 μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλά πειράματα για να λυθεί το μυστήριο, τα οποία περιλαμβάνουν αρκετές προσπάθειες για να τον κάψουν. Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και κωμικός, ο Steve Punt, βρήκε έναν τέτοιο πίνακα και τον πήγε σε ένα ερευνητικό κέντρο, όπου θα μπορούσε να δοκιμάσει να τον κάψει με ασφάλεια (με πρόθεση να διακωμωδήσει την υπόθεση).

Το αποτέλεσμα τον εξέπληξε. Μια φλόγα ξεπήδησε στη γωνία του πίνακα και συνέχισε να καίει, όμως μόνο την κορνίζα και όχι την εικόνα του αγοριού. Όταν η φωτιά έσβησε, το δακρυσμένο πρόσωπο έμεινε άθικτο. Το σχετικό βίντεο που θα δείτε προβλήθηκε τότε από το BBC, δημιουργώντας επιπλέον ερωτηματικά αλλά και την έκπληξη όσων των παρακολούθησαν. Τα σχόλια δικά σας…

 

πηγή: pyles.tv

Read More

Ο θρυλος της "Ματωμενης Νυφης"

Οι μύθοι της  Bloody Mary!

Υπάρχουν διάφοροι  μύθοι και ταινίες σχετικά με την Bloody Mary. Μερικοί από τους πιο γνωστούς μύθους είναι οι εξής:

Μύθος 1: Αυτός ο μύθος ισχυρίζεται ότι η Bloody Mary μπορεί να επικαλεσθεί φωνάζοντας "Bloody Mary" σε έναν καθρέφτη οπουδήποτε 3 με 13 φορές σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, που φωτίζεται μόνο από ένα κερί. Το μπάνιο είναι η πιο δημοφιλής  τοποθεσία για να δοκιμάσουν το μύθο. Μόλις δοθεί ο επαρκής αριθμός των επικλήσεων , το πνεύμα θα εμφανιστεί στον καθρέφτη . Ο θάνατος θα ακολουθήσει. Άλλες παραλλαγές λένε ότι θα σε οδηγήσει στην παράνοια ή θα σας τραβήξει μέσα στον καθρέφτη.
Μύθος 2: Ο άλλος μύθος της Bloody Mary είναι  πιο ιστορικός και στην πραγματικότητα βασίζεται σε ένα βαθμό αλήθειας. Η Queen Mary I της Αγγλίας γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου, το 1516, ήταν η κόρη του βασιλιά Henry VIII, και η πρώτη από τις έξι συζύγους, ήταν η Αικατερίνη της Αραγονίας. Η Mary ήταν το μόνο παιδί από αυτήν την ένωση. Έγινε βασίλισσα της Αγγλίας από το 1553 μέχρι το θάνατό της το Νοέμβριο του 1558. Η Mary πάντα απέφευγε και δυσανασχετούσε για το χάσμα με την Ρώμη και το γεγονός ότι ο πατέρας της είχε κινηθεί προς την επακόλουθη  εγκαθίδρυση της Αγγλικανικής Εκκλησίας (προτεσταντική). Ο θρύλος λέει ότι η Mary ήθελε να επαναφέρει την Αγγλία πίσω στο ρωμαϊκό καθολικισμό με κάθε μέσο. Η προσπάθεια αυτή έγινε με την βία, και εκατοντάδες των Προτεστάντες ηγέτες εκτελέστηκαν στην αιματηρή βασιλεία της Mary. Σύμφωνα με αυτό κέρδισε η βασίλισσα τον τίτλο της "Bloody Mary".
Μύθος 3: Το πραγματικό της όνομα ήταν Mary Worth ήταν κοκκινοκαστανομαλλα,με λευκό δέρμα και πολύ αδύνατη.Έζησε γύρω στα 100 χρόνια. Ήταν μάγισσα και μάλιστα αρκετά ισχυρή! Ασχολήθηκε με τη μαύρη μαγεία.Η ψυχή της μετά το θάνατό της δεν κατάφερε να βρει ποτέ ηρεμία μέχρι και σήμερα. Ο θάνατός της ήταν τραγικός και βίαιος αφού την εκτέλεσαν για αυτή την ενασχόληση της,όπως γινόταν σε εκείνες τις εποχές,χωρίς όμως να υπάρξουν αντιδράσεις.Δεν είναι γνωστό πότε γεννήθηκε και πότε πέθανε καθώς υπάρχουν πολλές εκδοχές γύρω από αυτόν τον μύθο. Η Mary στο ενεργητικό της έχει 5 χρόνια εκτελέσεις αθώων στη φωτιά για να προστατέψει και να υπερασπιστεί την αίρεση της.Παρά τις προσπάθειές της δε μπορούσε να κρατήσει παιδί στη κοιλιά της λόγω της μαύρης μαγείας. Είχε 3 αποβολές  αλλά και 2 εγκυμοσύνες-φάντασμα.

To Παιχνίδι του καθρέφτη!
Το παιχνίδι ξεκίνησε από το 1978 και από τότε έχουν βγει πολλές παραλλαγές στον τρόπο επίκλησης του ονόματός της.Κυρίως όμως γίνεται μπροστά από καθρέφτη με αναμμένα κεριά στις 00:00 και γράφοντας το όνομά της με κόκκινο κραγιόν πάνω στον καθρέφτη λέγοντας: 

•     "Σου έκλεψα το μωρό Bloody Mary"
•     "Σου σκότωσα το μωρό Bloody Mary" 
•     "Πιστεύω στη Bloody Mary" 
•     "Βloody Mary, Bloody Mary, Bloody Mary" ή το λες 12,13 ή 17 φορές
•     Μπορεί ακόμα να το κάνει αν γυρίσει γύρω από τον εαυτό του 100 φορές.
•      Να σβήσει το κερί και να επικαλεστεί το όνομά της μέσα στο σκοτάδι

Τα αποτελέσματα του παιχνιδιού, αν καταφέρουμε να την καλέσουμε επιτυχώς, ποικίλουν από γρατσουνιές και νυχιές σε ολόκληρο το σώμα ως το βγάλσιμο των ματιών, ή σε ακραίες περιπτώσεις μέχρι και τον θάνατο από την επίθεση της ίδιας της μάγισσας. Μπορεί ακόμα να δούμε και το φρικτό πρόσωπό της, που άλλοι λένε ότι είναι παραμορφωμένο από την σκοτεινή της δύναμη και άλλοι ότι ήταν έτσι εκ γενετής και κάποιοι λένε ότι όταν ήταν ακόμα ζωντανή, της έκαναν μία πλάκα που τελικά πήγε στραβά και πέθανε. Είναι πολύ πιθανό να εξαφανιστεί από το μπάνιο και να βρεθεί οπουδήποτε. Πιο συχνά εμφανίζεται σε σχολικές τουαλέτες. Όπως και να έχει είναι ένα αρκετά επικίνδυνο παιχνίδι που θα πρέπει να το αποφεύγουμε!!! 
free-vres

Read More

5 ανεξηγητα μυστηρια

Οι αστικοί μύθοι και οι τρομακτικές ιστορίες πάντα μας γοητεύουν, είτε επειδή ταράζουν τα νερά μιας βαρετής βραδιάς με την παρέα είτε απλώς επειδή, όσο κι αν είμαστε δύσπιστοι με τις υποτιθέμενες έγκυρες πηγές τους, μπλέκουν εύστοχα την πραγματικότητα με το άγνωστο και μας κάνουν να ανατριχιάσουμε.

Πρόσφατα λοιπόν ανακαλύψαμε ότι εκτός από τους δικούς μας, ελληνικότατους αστικούς μύθους υπάρχουν και άκρως μυστηριώδεις… υπεραστικοί μύθοι, ιστορίες από μακρινές χώρες και προφορικές αφηγήσεις πραγματικών(;) γεγονότων που έχουν εξίσου δυνατές επιπτώσεις στα νεύρα των πιο ευαίσθητων.

Διαβάστε παρακάτω πέντε ιστορίες που δεν είναι ευρέως γνωστές, είναι όμως άκρως ενδιαφέρουσες.

Το ολλανδικό πλοίο-φάντασμα

Είναι Φεβρουάριος του 1948 και πολλά καράβια που πλέουν στα ανοιχτά της Ινδονησίας λαμβάνουν επείγοντα σήματα κινδύνου από την ολλανδική φρεγάτα SS Ourang Medan. Το ανατριχιαστικό μήνυμα αναφέρει: «Όλοι οι αξιωματικοί και ο καπετάνιος είναι νεκροί πάνω στο κατάστρωμα και την γέφυρα. Πιθανότατα όλο το πλήρωμα είναι νεκρό». Στην συνέχεια, λαμβάνονται ακατάληπτα σήματα μορς και τελικά μία λέξη: «Πεθαίνω».

Όταν η ομάδα διάσωσης πλησιάζει το πλοίο λίγες ώρες αργότερα, το σκηνικό που αντικρίζει είναι το εξής: Όλο το πλήρωμα κείτεται νεκρό, με τα μάτια ανοιχτά και τα πρόσωπα στραμμένα προς τον ήλιο, ενώ τα χέρια τους ήταν παρατεταμένα και τα πρόσωπά τους ανέδιδαν τρόμο.

Ακόμη και ο σκύλος του πλοίου βρίσκεται νεκρός, ενώ καθώς η ομάδα διάσωσης πλησιάζει στον υπερθερμασμένο καυστήρα, νιώθει ένα ρίγος. Ξαφνικά, εμφανίζεται καπνός, και η ομάδα μόλις που προλαβαίνει να αποβιβαστεί πριν το Ourang Medan εκραγεί και βυθιστεί. Εξήντα τρία χρόνια μετά, το μυστήριο της φρίκης στην φρεγάτα παραμένει άλυτο.

Η γυναίκα-ζόμπι της Αϊτής

Η Felicia Felix-Mentor πέθανε το 1907, μετά από το χτύπημα μιας ξαφνικής αρρώστιας, τα χαρακτηριστικά της οποίας συμπίπτουν με τις ενδείξεις των παραδόσεων της Αϊτής που σχετίζονται με την μετατροπή σε… ζόμπι. Περίπου 30 χρόνια μετά, μία γυναίκα εμφανίστηκε να περιφέρεται στους δρόμους της περιοχής –κάποιοι ανέφεραν πως ήταν γυμνή, ενώ άλλες πηγές υποστήριξαν πως την είδαν με κουρελιασμένα ρούχα- και κατευθύνθηκε προς ένα αγρόκτημα, το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενά της ανήκε στον πατέρα της.

Οι ιδιοκτήτες της φάρμας αναγνώρισαν στο πρόσωπό της την μακαρίτισσα Felicia Felix, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο σύζυγος της «εκλιπούσης». Λόγω της ασθενικής όψης της, μεταφέρθηκε στο κυβερνητικό νοσοκομείο. Ο γιατρός που την εξέτασε φέρεται να είπε γι’ αυτήν: «Τα περιστασιακά ξεσπάσματα γέλιου της στερούνταν νοήματος, ενώ πολύ συχνά μιλούσε για τον εαυτό της είτε στο πρώτο είτε στο τρίτο πρόσωπο, χωρίς να συνειδητοποιεί την διαφορά. Δεν είχε αίσθηση του χρόνου και ήταν μάλλον αδιάφορη για τους γύρω της».

Τα ίχνη του διαβόλου

Στην επαρχιακή πόλη Devon της νοτιοανατολικής Αγγλίας, ο χειμώνας του 1855 ήταν αρκετά βαρύς και το χιόνι είχε καλύψει όλη την εξοχή αλλά και τα σπίτια. Την νύχτα της 8ης Φεβρουαρίου, μετά από ακόμη μία μίνι χιονόπτωση, εμφανίστηκαν στην άσπρη επιφάνεια ίχνη που έμοιαζαν με ζώου. Τα χνάρια, που είχαν βάθος περίπου 6 εκατοστά και απείχαν το ένα από το άλλο 20 εκατοστά, συνέχιζαν την απολύτως ευθεία πορεία τους επί 160 χιλιόμετρα(!) και περνούσαν πάνω από όποιο εμπόδιο συναντούσαν στον διάβα τους, αφήνοντας ίχνη και εκεί.

Χνάρια βρέθηκαν πάνω σε στέγες σπιτιών, πάνω σε παγωμένα ποτάμια, σε στοίβες από άχυρα, ακόμη και σε πολύ λεπτούς αγωγούς. Μάλιστα, υπήρξαν πολλές μαρτυρίες ότι μία «διαβολική φιγούρα» έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή του Devon εκείνες τις ημέρες. Πρόσφατα, τον Μάρτιο του 2009, ανάλογα ίχνη επανεμφανίστηκαν στην ίδια περιοχή, τα οποία μπορείτε να δείτε στην πιο πάνω φωτογραφία.

Η εξαφάνιση του δρομέα

O James Worson, κάτοικος της αγγλικής πόλης Leamington, περηφανευόταν πολύ για την ταχύτητα με την οποία μπορούσε να τρέξει. Οι φίλοι του λοιπόν τον προκάλεσαν να τρέξει μια μεγάλη απόσταση μεταξύ του Leamington και του Coventry που περνούσε μέσα από ένα δάσος. Ο Worson δέχτηκε και ξεκίνησε για να διανύσει αυτή την διαδρομή σε χρόνο ρεκόρ στις 3 Σεπτεμβρίου του 1873. Πίσω του, αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν δύο φίλοι του, ο Hammerson Burns και ο Barham Wise με μια άμαξα και μια φωτογραφική μηχανή ανά χείρας.

Και ενώ τα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής κυλούσαν κανονικά, σύμφωνα με τους δύο παρατηρητές και ο Worson δεν έφυγε ποτέ από τα μάτια τους, ξαφνικά είδαν τον φίλο τους να σκοντάφτει και το σώμα του να παίρνει κλίση προς τα μπροστά, έτοιμο να πέσει. Αντί να ακολουθήσει όμως η πτώση του στο έδαφος, το μόνο που ακούστηκε ήταν κατά τα λεγόμενα των δύο φίλων η πιο ανατριχιαστική κραυγή που έχουν ακούσει ποτέ, η οποία μάλιστα διήρκεσε λίγα δέκατα του δευτερολέπτου. Και πριν ο Worson πέσει στο έδαφος… εξαφανίστηκε.

Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε ο δρομέας, ενώ η φωτογραφική μηχανή των «ακολούθων» του αποτύπωσε τα ίχνη των ποδιών του, που ξαφνικά σταμάτησαν στο σημείο της εξαφάνισης. Τα λαγωνικά της βρετανικής αστυνομίας, για κάποιο λόγο, δεν πλησίασαν καν το σημείο της (σχεδόν) πτώσης του.

Το φάντασμα της φωτογραφίας

Η ανατριχιαστική φωτογραφία που βλέπετε δίπλα τραβήχτηκε το 1919 και ήρθε στο φως της δημοσιότητας μόλις το 1975 από έναν εκ των εικονιζόμενων. Η φωτογραφία απεικονίζει μία ομάδα της RAF που υπηρέτησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και αν αναρωτιέστε πού βρίσκεται το ανατριχιαστικό, παρατηρήστε την φιγούρα που αχνοφαίνεται πίσω από το πρόσωπο στον κύκλο.

Πρόκειται για τον Freddy Jackson, μηχανικό της βρετανικής αεροπορίας, ο οποίος σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες είχε βρει τον θάνατο λόγω ατυχήματος στις προπέλες ενός αεροσκάφους δύο μέρες πριν τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία. Μάλιστα, η κηδεία του είχε τελεστεί την ημέρα της λήψης. Ακόμη κι αν είμαστε πολύ δύσπιστοι, η «αχνή» φιγούρα του, μισοκρυμμένη πίσω από τον αξιωματικό αρκεί για να μας… σηκωθεί η τρίχα.

Read More

Το μυστηριο του πλοιου «Mary Seleste»

Το όνομα Mary Celeste παραπέμπει σε ένα από τα μεγαλύτερα, για μερικούς το μεγαλύτερο, μυστήρια της ναυσιπλοΐας. Οι ναυτικοί του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσαν τον όρο «στοιχειά» για τα πλοία εκείνα που έπλεαν χωρίς πλήρωμα, ακυβέρνητα, στους ωκεανούς. Κάθε καπετάνιος που συναντούσε ένα στοιχειό είχε την υποχρέωση να προσπαθήσει να το ρυμουλκήσει σε λιμάνι, καθώς αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα. Κάπως έτσι ξεκινά και η ιστορία του Mary Celeste.

Το Mary Celeste ήταν ένα πλοίο το οποίο σάλπαρε από τη Νέα Υόρκη στις 7 Νοεμβρίου 1872. Προορισμός του ήταν η Γένοβα και το φορτίο του περίπου 1.700 βαρέλια οινοπνεύματος. Στο πλοίο επέβαιναν ο καπετάνιος του, Benjamin Briggs, η γυναίκα του, η δίχρονη κόρη τους και 7 μέλη πληρώματος. Στις 5 Δεκεμβρίου, στο μέσο περίπου της διαδρομής ανάμεσα στις Αζόρες και το Γιβραλτάρ, το αγγλικό εμπορικό Dei Gratia, εντόπισε ένα άγνωστο πλοίο το οποίο παρουσίαζε αστάθεια στην πλεύση. Το Dei Gratia παρακολούθησε το άγνωστο πλοίο για περίπου 2 ώρες, ενώ παράλληλα το πλησίασε.

Η οπτική παρατήρηση έδειξε ότι στο κατάστρωμα δε φαινόταν κανένας άνθρωπος, ενώ το πλοίο που είχε πια αναγνωρισθεί ως το Mary Celeste δεν απαντούσε σε καμία προσπάθεια επικοινωνίας. Ο καπετάνιος του Dei Gratia έδωσε εντολή στον ύπαρχό του και δύο ναύτες να επιβιβαστεί στο Mary Celeste. Η νηοψία επιβεβαίωσε ότι το πλοίο ήταν εγκαταλελειμμένο. Σύμφωνα με την πιο γνωστή εκδοχή της ιστορίας το μοναδικό ζωντανό πλάσμα πάνω στο Mary Celeste ήταν μια γάτα η οποία πετάχτηκε τρομαγμένη από το αμπάρι. Στο κατάστρωμα υπήρχαν ρούχα βρεγμένα τα οποία είχαν απλωθεί για να στεγνώσουν, ενώ στην τραπεζαρία υπήρχαν 4 άδεια πιάτα και 4 κούπες τσάι το οποίο άχνιζε. Στην κουζίνα του πλοίου σιγόβραζε το φαγητό του πληρώματος.

Επίσης σε μια άκρη του καταστρώματος υπήρχαν κηλίδες αίμα και ένα σπαθί, επίσης με αίμα. Από το πλοίο έλειπαν τα όργανα ναυσιπλοΐας και τα χαρτιά, εκτός του ημερολογίου. Η τελευταία εγγραφή στο ημερολόγιο ήταν στις 24 Νοεμβρίου και δεν υπήρχε καμία περίεργη ή ανεξήγητη καταχώρηση. Η γενική εικόνα του Mary Celeste περιγράφηκε ως πολύ καλή, όλα τα πανιά ήταν δεμένα και οι δύο λέμβοι του πλοίου ήταν στη θέση τους. Το Mary Celeste κατέπλευσε στο Γιβραλτάρ στις 24 Δεκεμβρίου, με πλήρωμα τον ύπαρχο και 2 ναύτες του Dei Gratia.

Το μυστήριο του Mary Celeste είχε μόλις γεννηθεί. Πολλές είναι οι εξηγήσεις που κατά καιρούς δόθηκαν: θαλάσσια τέρατα, πειρατές, ανταρσία του πληρώματος, επίθεση από το πλήρωμα του Dei Gratia, ρωγμές στο χωροχρόνο, UFO και άλλοι εξωγήινοι παράγοντες. Με την πάροδο του χρόνου και την αναπαραγωγή της ιστορίας δημιουργήθηκε ο μύθος που περιβάλει την υπόθεση του Mary Celeste. Οι διάφορες παραλλαγές που εμφανίζονται στις αναφορές στο Mary Celeste διαμορφώνονται ουσιαστικά ανάλογα με τη θεωρία που θέλει να υποστηρίξει ο αφηγητής.

Πολλά από τα στοιχεία της ιστορίας, όπως αυτή αναφέρθηκε παραπάνω, ανάγονται στο σύντομο διήγημα του Sir Arthur Conan Doyle «Marie Celeste» που δημοσιεύτηκε το 1884. Η κατά τεκμήριο, πιο έγκυρη εκδοχή της ιστορίας, όπως αυτή προκύπτει από τα πρακτικά της ανάκρισης που διενεργήθηκε στο Γιβραλτάρ είναι στην πραγματικότητα αρκετά διαφορετική. Όταν το άγημα του Dei Gratia επιβιβάσθηκε στο Mary Celeste, τα πανιά δεν ήταν μαζεμένα, αλλά ανοιχτά. Πίσω από το πλοίο κρεμόταν στη θάλασσα και σε μήκος περίπου 100 μέτρων ένα χοντρό σκοινί. Η μοναδική λέμβος του πλοίου έλειπε από τη θέση της. Τα διαμερίσματα είχαν βάλει περίπου 30 εκατοστά νερό από τις καταπακτές του καταστρώματος οι οποίες ήταν ανοικτές. Από τις 2 αντλίες του πλοίου η μία είχε κάποια βλάβη, ενώ η άλλη ήταν σε απόλυτα καλή κατάσταση, άλλωστε χρησιμοποιήθηκε από τους ναύτες του Dei Gratia στο ταξίδι προς το Γιβραλτάρ.

Επίσης το φορτίο ήταν απόλυτα ασφαλισμένο και δεν υπήρχε περίπτωση μετατόπισής του. Τέλος, όντως έλειπαν τα όργανα ναυσιπλοΐας και τα χαρτιά του πλοίου, εκτός από το ημερολόγιο στο οποίο εμφανιζόταν η καταχώρηση που ήδη αναφέρθηκε.Καμία γάτα ή άλλο ζωντανό πλάσμα δεν υπήρχε στο πλοίο, ενώ στην κουζίνα και το καρέ του πληρώματος τα πάντα ήταν αναποδογυρισμένα και φυσικά δεν υπήρχαν ούτε κούπες με ζεστό τσάι, ούτε φαγητό να σιγοβράζει. Κηλίδες με αίμα δεν υπήρχαν πουθενά και το μοναδικό σπαθί που βρέθηκε στο πλοίο ήταν σκουριασμένο και στη θήκη του. Αυτές οι διευκρινήσεις, χωρίς προφανώς να δίνουν απάντηση στο τι συνέβη στο Mary Celeste, σίγουρα αφαιρούν μεγάλο μέρος του μυστηρίου και μπορούν να οδηγήσουν σε κάποιες λογικές υποθέσεις.

Για αρκετά χρόνια υποστηρίχθηκε και η θεωρία ότι ο ρόλος του Dei Gratia ήταν στην πραγματικότητα πολύ πιο σκοτεινός. Ότι δηλαδή όταν το Dei Gratia συνάντησε το Mary Celeste, το πλήρωμα του τελευταίου ήταν εν ζωή και στο πλοίο τους. Όμως ο καπετάνιος του Dei Gratia αποφάσισε να τους σκοτώσει και στη συνέχεια να παρουσιάσει το Mary Celeste ως στοιχειό για να εισπράξει τη σχετική αμοιβή. Μια άλλη παραλλαγή της ίδιας ιστορίας αναφέρει ότι μέλη του πληρώματος του Dei Gratia είχαν τοποθετηθεί στο Mary Celeste πριν την αναχώρησή του από τη Νέα Υόρκη και αφού σκότωσαν τους υπόλοιπους φρόντισαν να συναντήσουν στη μέση του ωκεανού το Dei Gratia. Είναι αλήθεια ότι το Mary Celeste και το Dei Gratia ήταν αραγμένα δίπλα-δίπλα στο λιμάνι της Νέας Υόρκης πριν ξεκινήσουν το υπερατλαντικό ταξίδι με 8 μέρες διαφορά (προηγήθηκε το Mary Celeste). Συνεπώς η σύμπτωση του να ξανασυναντηθούν στη μέση του ωκεανού μερικές μέρες αργότερα γέννησε αρκετές υποψίες. Ποτέ όμως δεν εμφανίσθηκαν επαρκή στοιχεία για να υποστηρίξουν αυτή την υπόθεση.

πηγή: dinfo.gr

Read More

Τι μηνυμα κρυβουν οι εφιαλτες μας;

  Ο Russell Gruber είναι καθηγητής Ψυχολογίας στο Eastern Illinois University. Στην επικοινωνία που είχαν μαζί του το pyles.tv και η Όλγα Τάντου δέχτηκε να απαντήσει χωρίς δογματισμούς και "επιστημονικές αγκυλώσεις " σε ερωτήματα γύρω από τα "προφητικά όνειρα" και τους εφιάλτες. Τελικά μπορούν τα όνειρα να "προβλέψουν" το μέλλον μας? Και άραγε τι κρύβουν οι εφιάλτες μας;

"Έχουμε ενδείξεις ότι τα όνειρα μπορούν να "προβλέψουν" μελλοντικά γεγονότα."

  "Είναι γεγονός ότι σήμερα πλέον έχουμε ενδείξεις ότι τα όνειρα μπορούν να προβλέψουν το μέλλον. Ως επιστήμονες όμως χρειαζόμαστε πειραματικές αποδείξεις. 

  Παραδέχομαι πως έχουμε κάποια στοιχεία καθώς και ιστορίες από ανθρώπους που είχαν αυτές τις εμπειρίες αλλά πρέπει  να εξετάσουμε τα γεγονότα στο εργαστήριο, προκειμένου να συλλέξουμε αυτό που αποκαλούμε "πραγματικές επιστημονικές αποδείξεις". Υπάρχουν μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί στη δεκαετία του ΄70 σε εργαστήρια ονείρων.

  Το βασικό συμπέρασμα που προέκυψε από αυτές ήταν  οτι  οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να ονειρευτούν πράγματα που δεν τους είχαν ακόμη συμβεί. Άρα υπάρχουν στοιχεία γι αυτό."

"Πώς θα διαπιστώσετε εάν τα όνειρά σας είναι προφητικά."

 "Υπάρχει μια μέθοδος που θα μπορούσε να εφαρμόσει ο καθένας από εμάς την οποία δοκίμασε πριν από πολλά χρόνια ο J.W.Don. Αυτό που έκανε ήταν να διατηρεί δύο γραπτά ημερολόγια: στο ένα σημείωνε τα όνειρα που έβλεπε επί μια εβδομάδα, αμέσως μόλις ξυπνούσε, ακόμη και μέσα στη νύχτα. Στο άλλο κρατούσε καθημερινά σημειώσεις με τα γεγονότα που λάμβαναν χώρα στην ζωή του στο ίδιο χρονικό διάστημα.
  Στην συνέχεια έκανε σύγκριση των δυο αυτών ημερολογίων. Αυτό που ανακάλυψε ήταν οτι πράγματι υπήρξαν πράγματα που τα ονειρευόταν και υλοποιούνταν τις επόμενες ημέρες αλλά μόνο σε κοντικό χρονικό διάστημα. Με απλά λόγια ονειρευόταν  γεγονότα του άμεσου μέλλοντος και όχι κάτι που θα του συνέβαινε δυο -τρεις μήνες ή χρόνια μετά. Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να κάνει ο καθένας από εμάς.

  "Οι εφιάλτες είναι ενδόμυχοι, καταπιεσμένοι φόβοι."

  "Πιστεύω οτι πολύ συχνά ονειρευόμαστε πράγματα, τα οποία φοβόμαστε.  Έτσι οι περισσότεροι εφιάλτες είναι απλώς φόβοι που έχουμε. Αυτό ενδιαφέρει πολύ τους ερευνητές των ονείρων. Ο προβληματισμός μας είναι ο εξής: γιατί να τρομάζουμε τον εαυτό μας; Αν όντως εμείς δημιουργούμε τα όνειρά μας μέσα στο μυαλό μας, τότε με τους εφιάλτες φορτώνουμε το μυαλό μας με πολλές τρομακτικές σκέψεις ενώ κοιμόμαστε και εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζουμε εαν αυτό είναι στη φαντασία μας ή στην πραγματικότητα.

  Οι εφιάλτες  λοιπόν  αποτελούν κάποιο είδος μυστηρίου. Νομίζω πάντως πως οι  περισσότεροι ερευνητές των ονείρων συμφωνούν οτι  οι εφιάλτες αποτελούν στη πραγματικότητα "κρυμμένους φόβους" γεγονότων και καταστάσεων που θα μας  τρόμαζαν και εφόσον ήμασταν ξύπνιοι. Ας είμαστε ρεαλιστές: τα περισσότερα από αυτά που ονειρευόμαστε δε θα  συμβούν ποτέ στη πραγματικότητα."

Πηγή: pyles.tv

Read More

Μορα, o νυχτερινος επισκεπτης που σκορπα τρομο!

  Έχετε νιώσει ποτέ στον ύπνο σας πως μια σκιά σας πλησιάζει από άγνωστη προέλευση, σας ακινητοποιεί και σας παίρνει την ψυχή; Νιώσατε τον τρόμο, σαν να βρίσκεστε σε πλήρη παράλυση - αβοήθητος - χωρίς καμία ελπίδα για άμυνα; Τι συμβαίνει όταν κοιμόμαστε και ποια άγνωστα πλάσματα-οντότητες μας περιβάλλουν, χορεύοντας τριγύρω μας ενώ εμείς αγνοούμε παντελώς την μορφή και τις προθέσεις τους;

  Πρόκειται για τον κόσμο των σκιών. Έναν κόσμο άυλο και παράλληλο, όπου κατοικεί η γριά μόρα και ο βραχνάς. Για το μυστήριο αυτό έχουν ερευνήσει πολλοί μελετητές του μεταφυσικού.

  Μεταξύ αυτών ήταν ο Γιώργος Μπαλάνος ο οποίος μάλιστα το αναφέρει σαν «έρπουσα σκιά». Υπάρχει ωστόσο μια επιστημονική εξήγηση του φαινομένου ή πρόκειται για ένα μεταφυσικό (μετά-την φύση) γεγονός;  Τι λένε στις προσωπικές τους μαρτυρίες άτομα που έζησαν τον εφιάλτη της «σκιάς» / της «μόρας» και πως το αντιμετώπισαν;
  Ο Τζόναθαν Μπράιτ, έχει ερευνήσει διεξοδικά το θέμα της Μόρας. Μιλώντας στον Γιάννη Μούτσο, αποκαλύπτει τα στοιχεία των ερευνών του και τα συμπεράσματα στα οποία έχει καταλήξει.

"Ποια είναι η γριά Μόρα;"

  "Το φαινόμενο της Μόρας είναι γνωστό από την παράδοση περισσότερο. Είναι κάτι συνηθισμένο και παρατηρείται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η Μόρα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο κυρίως όταν ήμαστε ξαπλωμένοι και σε χαλάρωση την  ώρα του ύπνου ή σε υπναγωγικά στάδια, νοιώθουμε μια επίθεση από κάτι ξένο να μας πλακώνει, να μην μας επιτρέπει να αναπνεύσουμε και συχνά αυτό συνοδεύεται από οπτασίες από μορφές σκοτεινές, σκιώδεις. Αυτό είναι που έχει μείνει και στην παράδοση να λέμε σαν Μόρα ή Βραχνά. Είναι το αντίστοιχο του σαξονικού nightmare ενώ η μόρα η βαλκανική είναι το nightmare των άγγλων".

"Ένα πραγματικό φαινόμενο"

 "Πραγματικό είναι με την έννοια του οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε εμείς σαν αληθινό, εγώ θα το ονόμαζα πραγματικό. Η διάκριση του πραγματικού με το αληθινό για μένα είναι λεπτή και δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος αντιλαμβάνεται κάτι με τον Α ή με τον Β τρόπο, όσο με τα αν υπάρχει κάτι πραγματικά που να προκαλεί ένα ερέθισμα ώστε ο άλλος να το αντιληφθεί με κάποιο τρόπο. Η επιστήμη το εξετάζει και το διερευνά σαν φαινόμενο το οποίο μπορεί να προκαλείται από τον οργανισμό. Η παράδοση πάλι έχει τις δικές τις ερμηνείες -ότι πρόκειται για ένα πλάσμα το οποίο έρχεται και επιτίθεται. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

  Υπάρχουν διάφορες μορφές που παραδοσιακά μπορεί να παίρνει αυτό το φαινόμενο, όπως, η γριά ή ένα μικρό πλάσμα με ένα σκουφί. Τέτοιες καταγραφές έχουνε γίνει από τον Νικόλαο Πολίτη από τις αρχές του 20ου αιώνα, τέλη 19ου αιώνα. Υπάρχουν παραδόσεις και παραδοσιακές ρύσεις που αφορούν αυτό το πράγμα: λένε ότι «με πλάκωσε η Μόρα» ή «έβγαλα το Βραχνά» ".

"Μόρα - μια συμφωνία σιωπής;"

  "Εκείνο που περιγράφει ένας άνθρωπος που έχει έρθει σε επαφή με την Μόρα είναι ένα βίωμα του. Συνήθως όμως αποφεύγει να το περιγράψει γιατί φοβάται. Είναι συνήθως κάτι που το καταπνίγει. Δεν είναι πολλές φορές που αυτός που βιώνει κάτι τέτοιο -χωρίς κάποιο έναυσμα- θα βγει να μιλήσει αριστερά και δεξιά. Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύς ο κόσμος που το βιώνει. Σε μια στατιστική έρευνα που είχε κάνει ο Χάφορντ πριν από 20 χρόνια, έδειξε ότι τουλάχιστον ένα 15% έχει αντίστοιχα βιώματα έστω και μία φορά στη ζωή του και αυτό είναι το βίωμα που μένει στον άνθρωπο και το οποίο θα περιέγραφε.  Το βίωμα είναι αναμφισβήτητο. Δεν είναι ένα παραμυθάκι. Είναι βίωμα".

"Το βίωμα της Μόρας"

 "Αυτό που βιώνει κανείς το αντιλαμβάνεται περισσότερο σαν αίσθηση ότι κάτι του επιτίθεται, κάτι τον πλακώνει, κάτι τον δυσκολεύει να αναπνεύσει. Και συχνά αυτό το κάτι το βλέπει κιόλας με  πολύ συγκεκριμένες μορφές. Μορφές σκιώδεις που συνήθως θυμίζουν κάποιον σκοτεινό κουκουλοφόρο ή -ανάλογα πως την ερμηνεύει κανείς- σαν  γυναικεία μορφή με κουκούλα, μαντίλα ή κάποιος τύπος με καπέλο άλλοτε ημίψηλο άλλοτε σε στυλ καουμπόικο.

  Ουσιαστικά τη σιλουέτα βλέπουνε ή και κάποιο πλάσμα που είναι καθισμένο πάνω τους ή τους πιέζει. Είναι μεγάλη συζήτηση το αν αυτό είναι γέννημα του εγκεφάλου τους  ή είναι κάτι το οποίο έρχεται πραγματικά πάνω τους εκείνη τη στιγμή.  Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα. Η εναλλακτική άποψη των ερευνητών είναι ότι πραγματικά αφορά κάποια άλλα πλάσματα τα οποία μπορεί να είναι οντότητες από κάποιες άλλες διαστάσεις, μπορεί να είναι κάποια δαιμονικά πλάσματα.

  Από την άλλη πλευρά η άποψη της ψυχιατρικής, ψυχολογίας κάνει λόγο για παραίσθηση ουσιαστικά που προκαλείται για τον Α ή Β λόγο από κάποιον μηχανισμό στον άνθρωπο. Ωστόσο η δική μου έρευνα έχει δείξει ότι υπάρχει ένα ερέθισμα εξωτερικό το οποίο επικοινωνεί και εσωτερικά με τον άνθρωπο και η μορφή που βλέπουμε δεν έχει τόση μεγάλη σημασία. Είναι απλά ένα μέσο που επικοινωνούμε με το περιβάλλον, και έτσι το αντιλαμβανόμαστε¨".

"Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται όταν βλέπουν την Μόρα"

  "Οι περισσότερες μαρτυρίες λένε ότι η Μόρα εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι  είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους σε απόλυτο σκοτάδι. Υπάρχουν και μαρτυρίες για ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα στάδια. Βλέπουν αντίστοιχες μορφές σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
  Κατά κανόνα, σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες συμβαίνει την ώρα που είναι προς τα στάδια πριν και μετά από τον βαθύτερο ύπνο δηλαδή σε υπναγωγικό στάδιο το οποίο είναι ένα λεπτό χρονικό σημείο γιατί την ίδια στιγμή υπάρχει και η ζυγαριά μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου που αρχίζει και μετακινείται από τη μία και την άλλη μεριά. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια στιγμή που μπορεί να ανοίξει μία πύλη μέσα από την οποία μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον άλλο χωροχρόνο, ή μια άλλη διάσταση".

πηγή: pyles.tv

Read More

Ονειρα : Μπορουμε να τα ελεγξουμε;

  Ο καθένας από μας ονειρεύεται - κάθε νύχτα που περνάει - και όμως ξέρουμε τόσο λίγα για τα όνειρά μας. Από που προέρχονται; Τι σημαίνουν; Μπορούμε να τα ελέγξουμε; Kαι αν ναι, θα θέλαμε να τα ερμηνεύσουμε; Μιλήσαμε με τους ειδικούς για να σας φέρουμε oκτώ διαφορετικές ερμηνείες για τα όνειρα, που θα σας αφήσουν έκπληκτους.

  1. Τα όνειρα μπορούν να σας βοηθήσουν να μάθετε.

   Εάν μελετάτε για ένα τεστ ή προσπαθείτε να μάθετε κάτι τελείως καινούριο, θεωρήστε ότι ένας γρήγορος ύπνος θα ήταν πιο αποδοτικός από το να παλεύετε, να αποστηθίσετε το εγχειρίδιο που έχετε μπροστά σας, χωρίς να καταλαβαίνετε το περιεχόμενο. Εδώ είναι λοιπόν η απάντηση: Όταν ο εγκέφαλος ονειρεύεται, σας βοηθάει να μάθετε να λύνετε προβλήματα ευκολότερα, λένε οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής Χάρβαρντ. Σε μια μελέτη που εμφανίστηκε σε ένα πρόσφατο ζήτημα του Current Biology, οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα όνειρα είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να επεξεργάζεται, να ενσωματώνει και να καταλαβαίνει τις νέες πληροφορίες. Για να βελτιώσετε την ποιότητα του ύπνου σας - και τη δυνατότητα του εγκεφάλου σας να αποστηθίζε ι- καλό θα ήταν να αποφευχθεί ο θόρυβος στην κρεβατοκάμαρα, όπως η τηλεόραση, η οποία μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στο μήκος και στην ποιότητα των ονείρων.

2. Το πιο κοινό όνειρο; Ο σύζυγος σας απατά.

   Εάν έχετε ξυπνήσει ποτέ βουτηγμένοι στον κρύο ιδρώτα μετά από ένα όνειρο περί εξωγαμιαίας σχέσης του συζύγου σας με την καλύτερη σας φίλη, τότε δεν είστε οι μόνοι, αναφέρει η Lauri Quinn Loewenberg, ειδικός στα όνειρα, συντάκτρια και προσωπικότητα των ΜΜΕ. «Το συνηθέστερα αναφερόμενο όνειρο είναι αυτό όπου ο σύντροφος σας απατά» λέει. Η Loewenberg πραγματοποίησε μια έρευνα με περισσότερους από 5.000 ανθρώπους, και διαπίστωσε ότι το όνειρο με θέμα την απιστία είναι ο εφιάλτης που κυνηγάει τους πιο πολλούς ανθρώπους άνδρες και γυναίκες μερικές δε φορές, σε επαναλαμβανόμενη βάση. Σπάνια έχει να κάνει με πραγματική σχέση, εξηγεί, αλλά εκφράζει τον κοινό φόβο του ανθρώπου να μείνει μόνος.

3. Μπορείτε να έχετε διaφορετικά-ακόμα και μια δωδεκάδα-όνειρα σε μια νύχτα.

   Η αλήθεια είναι ότι, δεν βλέπετε ένα όνειρο ανά νύχτα, αλλά μάλλον δωδεκάδες από αυτά, λένε οι ειδικόι-απλά δεν είναι δυνατόν να τα θυμάστε ακριβώς όλα. «Ονειρευόμαστε κάθε 90 λεπτά καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας, με κάθε κύκλο ονείρου να είναι μακρύτερος από τον προηγούμενο» εξηγεί η Loewenberg. «Το πρώτο όνειρο της νύχτας διαρκεί περίπου 5 λεπτά και το τελευταίο όνειρο που βλέπετε πριν ξυπνήσετε, μπορεί να διαρκέσει από 45 λεπτά ως μία ώρα». Υπολογίζεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν περισσότερα από 100.000 όνειρα κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

4. Μπορείτε να καθυστερήσετε ένα όνειρο μετά το ξύπνημα.

   Έχετε ξυπνήσει ποτέ από ένα τόσο όμορφο, τέλειο όνειρο που ευχηθήκατε να μπορούσατε να ξανακοιμηθείτε και να το επαναφέρετε πίσω (ξέρετε, το όνειρο με τον George Clooney!). Ε ναι λοιπόν, μπορείτε! Μείνετε ακίνητοι, ακριβώς όπως ξυπνήσατε χωρίς να κουνήσετε ούτε ένα μυ του σώματος σας - έτσι μπορείτε να παραμείνετε σε μια φάση ημι-ονείρου για κάποια λεπτά. «Ο καλύτερος τρόπος να θυμηθείτε τα όνειρά σας είναι να παραμείνετε σταθεροί έτσι όπως ξυπνήσατε» λέει η Loewenberg. "Παραμείνετε σε αυτή τη θέση που ξυπνήσατε, επειδή αυτή είναι η θέση που ονειρευόσαστε. Όταν κινείτε το σώμα σας, αποσυνδέεστε από το όνειρο που ήσασταν ακριβώς προηγουμένως".

5. Ακόμη και τα παράξενα όνειρα μπορούν να ερμηνευθούν.

   Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ένα περίεργο όνειρο που έχει σχέση με τη μητέρα σας, ένα τσίρκο και μια χιονοθύελλα μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με την πραγματική ζωή. Μπορεί, όμως, να υπάρξει συμβολισμός και η πιθανή έννοια που περιέχεται στο κάθε όνειρο, είναι αυτή που εσείς πρέπει να ψάξετε, λέει ο εκπαιδευμένος ψυχοθεραπευτής του Χάρβαρντ Jeffrey Sumber. " Η έννοια των ονείρων μας, αφορά κυρίως τα πράγματα που πρέπει να καταλάβουμε για μας και ο κόσμος γύρω από μας'', λέει. Αντί να αγνοείτε αυτά τα παράξενα όνειρα, σκεφτείτε πως σας κάνουν να αισθάνεστε. "Συνήθως τείνουμε να απομακρύνουμε αυτού του είδους όνειρα λόγω της παράξενης αίσθησης που μας αφήνουν, όμως τα συναισθήματα που μας αφήνουν είναι αυτά που μετράνε κατά κύριο λόγο", εξηγεί. "Μερικές φορές το τσίρκο και η χιονοθύελλα είναι ακριβώς τα συστατικά που μας επιτρέπουν να επεξεργαστούμε τη σειρά των συγκινήσεων που αισθανόμαστε για τη μητέρα μας δίνοντάς μας το απαραίτητο αποτέλεσμα, να αισθανθούμε δηλαδή όλο το φάσμα της συγκίνησης".

6. Τα επαναλαμβανόμενα όνειρα είναι τρόπος του μυαλού σας πει κάτι.

   Έχετε τον ίδιο εφιάλτη επανειλημμένως; Η Loewenberg προτείνει να ψάξετε τα μηνύματα που δίνουν τα επαναλαμβανόμενα όνειρα έτσι ώστε να μπορείτε να απελευθερωθείτε από αυτά. Π.χ, ένας κοινός επαναλαμβανόμενος εφιάλτης που έχουν οι άνθρωποι είναι η απώλεια ή το σπάσιμο των δοντιών τους. "Για το μυαλό, που ονειρεύεται, τα δόντια σας, καθώς επίσης και οποιοδήποτε μέρος του στόματός σας, συμβολίζουν τις λέξεις που χρησιμοποιείτε" λέει. "Δίνοντας προσοχή στα όνειρα που αφορούν τα δόντια σας, σας βοηθάει στον έλεγχο και τη βελτίωση στον τρόπο που επικοινωνείτε με τους γύρω σας".

7. Μπορείτε να ελέγξετε τα όνειρά σας.

   Η υπόθεση της νέας ταινίας inception, είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τα ηνία των ονείρων τους και να τα κάνουν οτιδήποτε θέλουν οι ίδιοι. Να τους δώσουν κατεύθυνση. Χωρίς να είναι αποκλειστικά στα πλαίσια της φαντασίας του Hollywood.

   Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας νέας έρευνας σε περίπου 3.000 ανθρώπους, ο έλεγχος ονείρου, μπορεί να είναι μια πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, 64.9 τοις εκατό των συμμετεχόντων ανέφεραν ότι γνώριζαν πως ονειρευόντουσαν, πως βρίσκονται ήδη μέσα σε ένα όνειρο, ενώ 34 τοις εκατό είπαν ότι μπορούν μερικές φορές να ελέγξουν τι συμβαίνει στα όνειρά τους.

  Έχοντας λοιπόν τον έλεγχο του περιεχομένου των ονείρων σας δεν είναι παρά μια ικανότητα που ο καθένας μπορεί να αναπτύξει, λέει ο Kelly Bulkeley, διδάκτωρ, ερευνητής ονείρων και μελετητής στη διαβαθμισμένη θεολογική ένωση στο Berkley, Καλιφόρνιας. "Η τεχνική είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τους ανθρώπους που πάσχουν από επαναλαμβανόμενους εφιάλτες", λέει. Ο Δρ Bulkeley προτείνει προτού να κοιμηθείτε, πείτε αυτήν την πρόταση: "Εάν δω εκείνο το όνειρο πάλι, θα προσπαθήσω να θυμηθώ ότι αυτό δεν είναι τίποτα, παρά ένα όνειρο που βλέπω τώρα και το γνωρίζω". Όταν μάθετε να γνωρίζετε ότι ονειρεύεστε και ότι βρίσκεστε μέσα στο όνειρο, όχι μόνο θα έχετε τη δύναμη να οδηγηθείτε μακριά από το τέρας, αλλά και να εκπαιδεύσετε το μυαλό σας ώστε να αποφύγετε τους εφιάλτες κατά κύριο λόγο.

8. Δεν είναι απαραίτητο να κοιμάστε για να ονειρεύεστε.

   Φαίνεται τελικά, ότι μπορείτε να ονειρευτείτε στο γραφείο σας στην εργασία, στο αυτοκίνητο, ακόμη και στο αγώνα ποδοσφαίρου του παιδιού σας. Η κατάσταση «ονειρεύομαι ξύπνιος» - δεν έχει σχέση με την αφηρημάδα - είναι όμως πραγματικό και εύκολο στο να επιτευχθεί,  λέει ο Δρ Bulkeley.
  Το πρώτο βήμα είναι να σκεφτείτε ένα πρόσφατο όνειρο που είχατε (κατά προτίμηση καλό!). "Βρείτε μια ήρεμη στοχαστική θέση και φέρτε στο μυαλό σας ένα όνειρο που έχετε στο υποσυνείδητο σας και αφήστε το να ξετυλιχθεί" λέει. "Αφήστε το όνειρο να ξανά-ενεργοποιηθεί". Η κατάσταση "ονειρεύομαι ξύπνιος" κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο χαλάρωσης, ο Δρ Bulkeley τονίζει επίσης ότι μπορεί να βοηθήσει τη διαδικασία του μυαλού να βάλει σε μια τάξη ένα πολύπλοκο όνειρο. "Δημιουργεί μια ρευστότερη αλληλεπίδραση μεταξύ των ασυναίσθητων μερών και των άγρυπνων μερών του μυαλού" λέει.

Πηγή  www.newsbomb.gr

Read More